صبر در آئينه عرفان صبر بر سه نوع باشد : اول صبر عام و آن حبس نفس باشد بر سبيل تَجَلُّد و اظهار ثبات در تحمّل تا ظاهر حال او به نزديك عاقلان و عموم مردمان مرضّى باشد . دوم صبر زهّاد و عبّاد و اهل تقوى و ارباب حلم از جهت توقع ثواب آخرت . سيم صبر عارفان ، چه بعضى از ايشان التذاذ يابند به مكروه از جهت تصور آن كه معبود ايشان را به آن مكروه از ديگر بندگان ، خاص گردانيده و ملحوظ نظر او شده‌اند . و علامت صبر حبس نفس است و استحكام درس و مداومت بر طلب انس و محافظت بر طاعات و استقضاء در واجبات و صدق در معاملات و طول قيام در مجاهدات و اصلاح جنايات و ترك شكايات و فرو خوردن تلخىها و روى ترش ناكردن . و صبر آن است كه فرق نكند ، ميان حال نعمت و محنت و سكون نفس در بلاء و بلا را به همت توان كشيد . بايد اگر بلاى كونين بر تو گمارند در آن آه نكنى و اگر محنت عالَمين بر تو فرود آيد ، به جز كوى صبر نجوئى و در بلا در آمدن همچنان باشى كه از بلا بيرون آمدن . صبر بايد مرد را در هر چه هست * تا تواند بر در شادى نشست گوشمال نفس تو صبر است و بس * جوهر عقل است صبر اى بوالهوس صابر اندر صبر بودن مشكل است * اين سخن نى لايق هر غافل است