نخستين قدم براى مهيا شدن در مسير سير و سلوك ، پرهيز كردن از خوردن بيش از حدّ لازم است تا بتوان هميشه خود را مهياى خضوع و خشوع و عبادت نمايد . در مقدار خوردن و اعتدال در آن ، بايد مثل همه كارها به اسوه‌هاى اخلاق و راهيان راه الهى توجه كرد ، پيامبران و اوليائى كه با روش و سير خود راه را به ما نشان مىدهند . مولى على ( عليه السلام ) در ذيل خطبه 159 « 1 » در مورد چند پيامبر بزرگوار الهى چنين مىفرمايد : در مورد حضرت موسى كليم اللّه مىفرمايد : آن حضرت مىگفت : رَبِّ إِنِّى لِمَا أَنزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْر فَقِيرٌ : « پروردگارا ، به آنچه از خير و نيكوئى برايم فرستادى فقير و محتاجم » . « 2 » سوگند به خدا موسى ( عليه السلام ) از خدا نخواسته بود ، مگر نانى را كه بخورد ، زيرا گياه زمين را مىخورد ، و به جهت لاغرى بيش از اندازه ، سبزى گياه از زير پوست او ديده مىشد . درباره حضرت داود ( عليه السلام ) كه صاحب مزامير و زبور و خواننده اهل بهشت است مىفرمايد به دست خود از ليف خرما زنبيل مىبافت « 3 » و به همنشينان خويش

--> ( 1 ) . خطبه 159 فيض الاسلام و 160 صبحى صالح . ( 2 ) . سوره قصص ، آيه 24 ( اكثر مفسرين گفته‌اند مراد از آن خيرى كه نازل بر حضرت موسى ( عليه السلام ) شد طعام و غذا بود و اين حرف را روايت تفسير صافى و تفسير عياشى از امام صادق ( عليه السلام ) تائيد مىكند كه حضرت فرمودند موسى ( عليه السلام ) از خدا طعام خواست ( سَأَلَ الطعام ) و در تفسير صافى گفته در « اكمال » روايت شده كه موسى ( عليه السلام ) درخواست طعام مىكرد در حالى كه نياز به نصف خرما داشت و در مجمع البيان ، از ابن‌عباس نقل كرده كه حضرت موسى ( عليه السلام ) اين نبىّ خداوند نصف نان از خدا درخواست مىكرد تا استقامت و توانائى خود را حفظ كند ( سأَلَ نبىُّ اللّه فِلْقَ خُبز يُقيم بِه صُلبَه ) ( شرح نهج‌البلاغه خوئى ، جلد 9 ، صفحه 368 ) . ( 3 ) . مرحوم مجلسى در بحار الانوار مىفرمايد : شايد اين زنبيل بافى ، قبل از آن بوده كه آهن به دست او نرم شود ( زيرا خداوند آهن را براى او نرم كرد تا زره ببافد ) . .