هلكات است و آن وقت شبيه روايتى مىشود كه مرحوم صدوق از امام صادق ( عليه السلام ) نقل كرد كه حضرت فرمودند : اميرالمؤمنين على ( عليه السلام ) در خطبه‌اى براى مردم فرمودند : « حَلال بَيِّنٌ و حرامٌ بَيِّنٌ و شُبَهاتٌ بَينَ ذلك فَمَن تَرَك ما اشْتَبَه عَليه مِنَ الاثم فَهُوَ لِما استَبانَ له اترَك و المَعاصِى حِمَى اللّه فَمن يرتَع حَولَها يُوشَك ان يدخُلَها » : « حلال آشكار و حرام آشكار و شبهاتى بين اين دو ( كه به طور واضح حليت و حرمت آن روشن نيست ) پس كسى كه ترك گناهى كه مشتبه است كند ، او براى آنچه حرام آشكار است آماده‌تر است تا ترك كند ، و گناهان غرقگاه خداوند است ( كه كسى نبايد در آنها داخل شود ) كسى كه در اطراف آن گردش كند نزديك است كه وارد آنها شود » . « 1 » اى برادر مبارزه با نفس امّاره را آسان مگير ، اين موجودى است كه بزرگان و مقربّان دستگاه ربوبى چون يوسف صديق ( عليه السلام ) از آن به خدا پناه مىبرد : « انّ النفس الامّارة بالسوء الّا ما رَحِمَ ربّى » « 2 » : اين هيولائى است كه امام سجاد ( عليه السلام ) در مناجات شاكين وقتى شروع به مناجات مىكند از آن مىنالد ، و مىفرمايد : « الهى اليك اشكوه نَفْساً بالسوء امّارة و الى الخطيئة مُبادرة و بمعاصيك مُولَعَة و لَسَخَطِكَ مُتَعَرِّضَةَ تَسْلُكُ بى مسالِكَ المهالك و تَجْعَلُنى عندكَ اهْوَنَ هالِك كثيرَة العِلَلِ طَويلةَ الامل انْ مَسَّهَا الشَّرُ تَجْزَع و انْ مَسَّهَا الخَيْرُ تَمْنَعُ مَيّالَةً الى الَّعْب و اللَّهو مَمْلُوَّةً بِالغَفْلَةِ و السهو تُسرعُ بى الى الحَوبَة و تُسَوِّفُنى بالتّوبَة » : « خداى من به تو شكايت نفسى را مىكنم كه امر كننده به بديها است و به خطا سبقت مىگيرد ، و به معصيت‌ها و گناهان حريص و در معرض سخط تو قرار مىگيرد ، مرا به راههاى مهلك مىكشاند ، و مرا در نزد تو خوارترين و پست‌ترين هلاك شدگان قرار مىدهد ، تعلّل او زياد و آرزوى او بلند

--> ( 1 ) . شبيه به اين روايت را از نظر مضمون مرحوم خوئى از امام باقر ( عليه السلام ) حكايت از رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) از كنز الفوائد نقل مىكند كه در لابلاى آن دارد : « الا و انّ لكل ملك حمى الا و انّ حمى الله عزوجل محارمه فتوقوا حمى الله و محارمه » ؛ ( آگاه باشيد كه براى هر پادشاهى غرقگاهى است آگاه باشيد كه غرقگاه خداوند عزوجل محرمات او است ، پس خود را حفظ كنيد از غرقگاه و محرمات خداوند . شرح نهج البلاغه خوئى ، جلد 6 ، صفحه 133 ) . ( 2 ) . سوره يوسف ، آيه 53 . .