اين روايت دلالت دارد بر اين‌كه اصل حكم عدم جواز اضرار به ديگرى - هر چند اين اضرار به واسطه تصرّف در ملك مباح خود شخص باشد - براى راوى معلوم بوده ، به همين خاطر از جواز يا عدم جواز اضرار سؤال نكرده ، بلكه سؤال از اين است كه چه مقدار فاصله شود تا اضرار صورت نگيرد ؟ اين كه عدم جواز اضرار براى راوى مفروغ عنه بوده ، ممكن است به دليل يكى از امور ذيل باشد : 1 . اين حكم حكمى متعارف بين عقلاست ، و در اين‌گونه موارد عرف عقلا اضرار به غير را جايز نمىداند . 2 . عمومات « لا ضرر » كه در روايات سابق به آن اشاره كرديم بين مسلمانان شايع بوده و همه مىدانستند . 3 . رواياتى از ائمه قبلى عليهم السلام در خصوص اين‌كه لازم است بين دو چاه ، هزار يا پانصد ذراع فاصله باشد ، باعث شده راوى اصل حكم را بداند . در هر حال ، نحوهء استدلال به اين روايت نيز ، مانند روايت سابق است ؛ تنها وجه تفاوت اين است كه در روايت سابق ، مورد سؤال تصرف در چاههاى موجود بود ، و در اين روايت سخن بر سر احداث چاه جديد است .