إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَاعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَأَخْلَصُوا دِينَهُمْ للَّهِ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَسَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً مگر آنها كه توبه كنند و اصلاح ( و جبران ) نمايند و به ( دامن لطف ) خدا چنگ زنند و دين خود را براى خدا خالص كنند ؛ آنها با مؤمنان خواهند بود ؛ و خداوند به افراد باايمان پاداش عظيمى خواهد داد . منافقان را هرگز تكيه گاه خود قرار ندهيد : در آيات گذشته اشاره به گوشه‌اى از صفات منافقان و كافران شد ، و در آيات اخير نيز نخست به مؤمنان هشدار داده مىشود كه كافران ( و منافقان ) را به جاى مؤمنان تكيه گاه و ولىّ خود انتخاب نكنند ( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ) ! چرا كه اين عمل يك جرم و قانون شكنى آشكار و شرك به خداوند است و با توجّه به قانون عدالت پروردگار ، موجب استحقاق مجازات شديدى است ؛ لذا به دنبال آن مىفرمايد : « آيا مىخواهيد دليل روشنى بر ضدّ خود در پيشگاه پروردگار درست كنيد ( أَتُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا للَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَاناً مُبِيناً ) ! » در آيهء بعد براى روشن ساختن حال منافقانى كه اين دسته از مسلمانان غافل ، طوق دوستى آنان را برگردن مىنهند ، و يا حال خود اينها كه در عين اظهار اسلام ، راه نفاق را پيموده و از درِ دوستى با منافقان در مىآيند ، مىفرمايد : « منافقان در پايين‌ترين و نازل‌ترين مراحل دوزخ قرار دارند و هيچ‌گونه ياورى براى آنها نخواهى يافت ( إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنْ النَّارِ وَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً ) ! » از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه از نظر اسلام نفاق بدترين انواع كفر ، و منافقان دورترين مردم از خدا هستند و به همين دليل جايگاه آنها بدترين و پست‌ترين نقطهء دوزخ است ، و بايد همچنين باشد ؛ زيرا خطراتى كه از ناحيهء منافقان