كه در قرآن دربارهء منافقين وارد شده است ؛ و يك اشارهء ضمنى به اين مطلب دارد كه چنان نيست كه نتوان منافقان را شناخت بلكه اين تذبذب آنها آميخته با آهنگ مخصوصى است كه با توجّه به آن شناخته مىشوند ؛ و نيز اين حقيقت را مىتوان از اين تعبير استفاده كرد كه اينها همانند يك جسم معلّق و آويزان ذاتاً فاقد جهت حركتند ، بلكه اين بادها هستند كه آنها را به هر سو حركت مىدهند و به هر سمت بوزند ، با خود مىبرند ! و در پايان آيه سرنوشت آنها را چنين بيان مىكند : آنها افرادى هستند كه بر اثر اعمالشان ، خدا حمايتش را از آنان برداشته و در بيراهه‌ها گمراهشان ساخته « و هركس را خدا گمراه كند ، هيچ‌گاه راه نجاتى براى آنان نخواهى يافت ( وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا ) ! » هشدار به مؤمنان در برابر توطئه‌هاى منافقان آيات 144 تا 146 سورهء نساء : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَتُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا للَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَاناً مُبِيناً اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! كافران را به جاى مؤمنان ولىّ و تكيه‌گاه خود انتخاب نكنيد ، آيا مىخواهيد ( با اين عمل ) دليل آشكارى بر ضدّ خود در پيشگاه خدا قرار دهيد ! إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً ( زيرا ) منافقان در پايين‌ترين مرحلهء دوزخ قرار دارند و هرگز ياورى براى آنها نخواهى يافت ( بنابراين از طرح دوستى با دشمنان خدا كه نشانهء نفاق است بپرهيزيد ) !