آن‌ها را وادار به اصلاح وضع خود و بر طرف ساختن نقاط ضعف بنمايد و به همين جهت قرآن فوق العاده روى آن تكيه كرده ، و در آيات بسيارى از آن استفاده تربيتى مىكند . از سوى ديگر ، اين حادثه زمينه را براى سمپاشى دشمنان و منافقان آماده ساخت و به همين دليل ، آيات زيادى براى خنثى كردن اين سمپاشىهانازل گرديد كه آيات فوق از آن‌هاست . اين آيه به منظور درهم كوبيدن فعّاليّتهاى تخريبى منافقان و هشدار به مسلمانان : نخست ، خطاب به افراد با ايمان مىفرمايد : « شما همانند كافران نباشيد كه هنگامى كه برادارنشان به مسافرتى مىروند و يا در صف مجاهدان قرار مىگيرند و كشته مىشوند مىگويند : افسوس اگر نزد ما بودند نمىمردند و كشته نمىشدند ! » گرچه آنها اين سخنان را در لباس دلسوزى ايراد مىكنند امّا نظرى جز مسموم ساختن روحيّهء شما ندارند و نبايد شما تحت تأثير اين سخنان مسموم قرار گيريد و چنين جمله هايى بر زبان آريد . اگر شما مؤمنان تحت تأثير سخنان گمراه كنندهء آنان قرار گيريد و همان حرفها را تكرار كنيد طبعاً روحيّهء شما ضعيف گشته و از رفتن به ميدان جهاد و سفر در راه خدا خوددارى خواهيد كرد و آنها به هدف خود نائل مىشوند ، ولى شما اين كار را نكنيد و با روحيّهء قوى به ميدان جهاد برويد تا اين حسرت بر دل منافقان براى هميشه بماند . سپس ، قرآن به سمپاشى آنها سه پاسخ منطقى مىدهد : 1 مرگ و حيات در هر حال به دست خداست و مسافرت و يا حضور در ميدان جنگ نمىتواند مسير قطعى آن را تغيير دهد و خدا از همهء اعمال بندگان باخبر است ( وَاللَّهُ يُحْيىِ وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ) . 2 تازه اگر هم در راه خدا بميريد و يا كشته شويد ( و به گمان منافقان مرگى زودرس دامن شما را بگيرد ، چيزى از دست نداده‌ايد ، زيرا ) آمرزش و رحمت پروردگار از تمام اعمالى كه آنها با ادامهء حيات براى خود جمع آورى مىكنند بالاتر است ( وَلَئِنْ