راوى گفت : حسين عليه السّلام براى خطبة خواندن به پا خواست حمد و ثناى الهى را گفت و نام جدّش را برد و درود بر او فرستاد سپس فرمود : كار ما به اين صورت در آمده است كه مىبينيد و همانا چهرهء دنيا دگرگون و زشت گشته و نيكوئى از آن رو گردان شده است و با شتاب رو گردان است و ته كاسه‌اى بيش از آن باقى نمانده است : ( زندگانى پست و زبونى مانند چرا گاهى ناگوار ) مگر نمىبينيد كه به حق رفتار نميشود و از باطل جلوگيرى نميگردد ؟ بر مؤمن است كه ملاقات پروردگار خود را بجان و دل راغب باشد كه مرگ در نظر من خوشبختى است و زندگانى با مردم ستمكار ستوه آور . زهير بن قين به پا خواست و عرض كرد : خداوند تو را رهبر و راهنما باشد يا بن رسول اللَّه فرمايشاتت را شنيديم اگر دنيا را براى ما بقائى بود و ما در آن زندگى جاويد داشتيم ما پايدارى در يارى تو را بر زندگانى جاويد دنيا مقدّم ميداشتيم .