از اسلم روايت شده است كه گفت : غزوهء نهاوند بود و يا غزوهء ديگر را گفت كه ما و دشمن در مقابل هم صف‌آرايى نموديم و هر دو صف آنچنان بود كه من درازتر و پهن‌تر از آن‌ها صف نديده بودم ، و سپاه روم پشت‌ها به ديوار شهر خود تكيه داده و آمادهء جنگ بودند ، كه مردى از ما بسپاه دشمن حمله كرد ، مردم فرياد زدند : لا إله الّا اللَّه اين مرد خود را به هلاكت انداخت ، ابو ايّوب انصارى گفت : شما اين آيه را اين طور معنى ميكنيد كه اين مرد حمله كرده و ميخواهد در راه خدا شهيد شود ؟ و حال آنكه چنين نيست ، اين آيه در بارهء ما نازل شد ، براى آنكه ما سرگرم يارى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بوديم و اهل و عيال و اموال خود را رها كرده بوديم ، به اين خيال افتاديم كه در ميان آنان باشيم تا آنچه را كه فاسد شده است اصلاح كنيم كه در اثر سرگرمى به خدمت رسول خدا همه از دست ميرفت ، خداى المؤمنين براى اعتراض به اين تصميم كه ميخواستيم به منظور اصلاح كار خود از يارى رسول خدا سرپيچى كنيم اين آيه نازل فرمود ، وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ