شمائيد كه بر حال ما نوحه و گريه ميكنيد ؟ پس آن كس كه ما را كشت كه بود ؟ بشير بن خزيم اسدى گفت : آن روز زينب دختر على توجّه مرا به خود جلب كرد زيرا به خدا قسم زنى را كه سرا پا شرم و حيا باشد از او سخنرانتر نديده‌ام كه گوئى سخن گفتن را از زبان امير الحسن علىّ بن أبى طالب فرا گرفته بود ، همين كه همراه با اشارهء دست بمردم گفت : ساكت شويد ، نفس‌ها در سينه‌ها حبس شد و زنگها كه به گردن مركب‌ها بود از حركت ايستاد سپس فرمود : ستايش مخصوص خدا است و درود بر پدرم محمّد و اولاد پاك و برگزيدهء او باد امّا بعد اى مردم كوفه ، اى نيرنگ بازان و بيوفايان ، به حال ما گريه ميكنيد ؟ اشكتان خشك مباد و نالهء شما فرو ننشيناد ، شما فقط مانند آن زنى هستيد كه رشته‌هاى خود را پس از تابيدن باز ميكرد چه