ايشان از اولياءاللَّه بودند . همواره در حضور ، در مراقبت ، در توجّه بود . چه بسا برايم پيش آمده [ است ] كه در محضر شريف ايشان ، ديده‌ام به سيماى ايشان مىافتاد . طلعت ايشان را ، لقاء ايشان را ، چهرهء ايشان را زيارت مىكردم . حال ايشان را ، فكر ايشان را مشاهده مىكردم كه ظاهر ، عنوان باطن بود . از ظاهر احوالش احساس مىكردم ، به ياد اين حديث از حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام كه دربارهء عارف باللَّه فرموده است ، مىافتادم و آن حديث ، خلاصهء مضمونش اين است كه آقا فرمودند : عارف را در زمين و آسمان ، در بهشت ، در هيچ جاى ديگر عالم نمىتوانى پيدا كنى . از خادم بهشت سؤال كنى ، دَر بهشت به روى عارف باللَّه را جست‌وجو كنى ، او را نمىيابى و همچنين نمىتوانى در هيچ نقطهء عالم از عارف ، آگاهى پيدا بنمايى و دست بيابى . يكى از حضار عرض كرد : آقا ! پس عارف را بايد در كجا جست ؟ [ امام فرمود : ] عارف در نزد خدايش است . او فراتر از عالَم كثرت است . او برتر از آن است كه با عالم همنشين بوده باشد . او همنشينى با عالَم ندارد . او در پيش خداوند عالَم است . عارف در بهشت چكار مىكند ؟ ! اگر بهشت شيرين است ، بهشت آفرين شيرين‌تر است . چرا زاهد اندر هواى بهشت است ؟ * چرا بىخبر از بهشت آفرين است ؟ و آن جناب چنين كسى بود كه حضور و توجهى بسيار عميق و شريف داشت . « 1 » و باز در ستايش آن بزرگوار مىفرمايد : آن جناب سورهء والعصرِ قرآن ، سورهء متحرك بود . اين حقايق در او نشسته بود و خود آن جناب هم به اين سورهء مباركهء قرآن ، يعنى سورهء والعصر ، عنايت خاصى داشت . به تفسير الميزان رجوع كنيد ؛ مىبينيد كه حضرتش در ابتداى تفسير اين سوره ، بيانى دارد كه خداوند متعال جميع معارف قرآنى و حقايق الهيّه و انسانى را در اين سوره كوچك بيان فرموده است . خلاصه ايشان سورهء والعصر ، حىّ متحرك در ميان مردم بود . « 2 » و نيز مىفرمايد : مرحوم علّامه طباطبائى بر اثر استقامت و حُسن سير و سلوكش ، در حوزهء علميّهء قم چندين قدم مؤثر برداشت . بحمداللَّه شجرهء طوبايى كه « أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ تُؤْتِي

--> ( 1 ) . روزنامه جمهورى اسلامى ، 24 / 8 / 74 و هزار و يك نكته ، ص 520 ( 2 ) . يادها و يادگارها ، ص 71 و 97