گل چهره ماه رخسارى و گل چهره نگارى ، آرى * اى دريغا كه به دل مهر ندارى ، آرى خواب شيرينى و از سوخته جانان دورى * زين سبب ديدهء ما پا نگذارى ، آرى آتشى زد به چمن دست وى شوم چنانك * نه گلى ماند در اين باغ نه خارى ، آرى نه بهارى به سراغ گل نسرين برود * نه گلى چهره نمايد به مزارى ، آرى هرگز از گردش ايّام دل آزرده مباش * بامدادى است پى هر شب تارى ، آرى پير ميخانه شبى پير ميخانه مىگفت راز * چنين گفت با من به آهستگى به مهر رخ مهرخان باده نوش * مبادا كه پيدا كنى خستگى بُوَد مهر ، سرمايهء زندگى * بُوَد باده ابزار وارستگى سپس گفت زينهار و آزاد باش * اگر پاى بندى به شايستگى مهر هدايت در سوگ ارتحال استادشان آيةاللَّه حاج سيّد محمّد حجّت كوه كمرى فرزند آيةاللَّه سيّد على ( متولّد تبريز 1310 هجرى قمرى و متوفاى سوم جمادى الاولى 1372 هجرى قمرى و مدفون در مدرسهء حجتيهء قم ) سرودند : دريغا كه مهر هدايت برفت * دريغا جهانِ فضيلت برفت شه علم وتقوا و همّت برفت * فُسوس « آيةاللَّه حجّت » برفت به سر خاك ، اين تيره ايّام را * كه بشكست اركان اسلام را