سورهء سبأ بسم الله الرحمن الرحيم * غرض سوره : دفع اعتراض بر توحيد ، نبوّت و مسأله برانگيخته شدن اموات ، و اهتمام ويژه به ذكر اين امر . [ آيهء ( 9 - 1 ) استدلال بر مسأله بعث و تهديد كفّار ] ( 1 ) ( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ ) : ( ستايش مخصوص خدايى است كه آنچه در آسمانها و زمين است از آن اوست و سپاس در آخرت نيز مخصوص اوست كه فرزانه و آگاه است ) اين آيه و آيهء بعدى مسأله بعث و جزا را از راه عموميّت ملك خدا ، نسبت به همه موجودات و نيز كمال علم او اثبات مىكند . با اين بيان كه خداوند مالك مطلق است به قسمى كه هرگونه تصرّفى كه بخواهد مىتواند در مخلوقات خود بنمايد و نيز خدا را از بابت ملكيّت عام بر همه عالم ثنا و ستايش مىگويد ، چون خدا همانطور كه بواسطهء ترتيب نظام جارى دنيا سزاوار ثناست ، بواسطهء حاكميّت بر نظام آخرت نيز شايسته ستايش است ، چون او حكيمى است كه بر اساس حكمت خود در دنيا و آخرت تصرّف مطلق دارد و آخرت را بعد از دنيا قرار داده است تا خلقت دنيا لغو و عبث نباشد و نيكوكاران از بدكاران متمايز شوند ، و نيز خداوند آگاه و خبير است و به واسطه همين آگاهى از همه امور جزئى ، انسان را بعد از موتش محشور مىكند و هر نفسى را بواسطهء آنچه كرده جزا مىدهد .