به همه معاصى كه بندگانش از آن توبه نمايند ، آمرزنده است و نقايص اعمال آنها را مىپوشاند . ( 26 ) ( وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ) : ( و حقّ خويشاوند ، مسكين و در راه مانده را ادا كن و زياده روى نيز مكن ) يعنى انفاق حقّ است نه آنكه تفضّلى باشد ، مىفرمايد نسبت به ذالقربى ( خويشاوند ) و مسكين ( يعنى كسى كه از شدّت فقر پريشانحال است ) و ( ابن سبيل ) ( يعنى كسى كه در راه مانده و از بازگشت به وطن خود عاجز شده ) انفاق نما و حقّ آنها را ادا كن و در اين راه زياده روى نكن تا آنجا كه به فساد منجر شود ، ( يعنى خودت محتاج سايرين شوى ) ، اين آيه دلالت مىكند كه حكم انفاق در مكّه واجب شده است ، چون اين آيه مكّى است . ( 27 ) ( إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً ) : ( همانا اسرافكاران برادران شيطانهايند و شيطان پروردگار خود را كفران كرد ) ، ( تبذير ) يعنى زياده روى و ريخت و پاش به منظور افساد ، مىفرمايد : اسرافكاران برادران شياطين هستند چون اسرافكاران با شيطان هم سنخ و ملازم بوده و ريشهء و اصلشان يكى است ، پس هر فرد مسرف ملازم و قرين يك شيطان است و مجموع آنها قرين شياطين و دوست آنها هستند و ابليس كه پدر همه شياطين است و ساير شياطين ذريّهء و قوم و قبيله او هستند ، نسبت به پروردگار كفران ورزيد ، چون اوّلين شخصى بود كه پروردگار را معصيت نمود ، ( اگر الف و لام عهد باشد ) و يا اگر ( ال ) آن ( الف و لام جنس ) باشد در اين صورت شامل همه شياطين مىشود به هر جهت شيطان نسبت به پروردگارش ناسپاس بود ، چون نعمتهاى خدا را كفران نموده و آنچه قدرت و ابزار بندگى كه از جانب خدا در اختيار او نهاده شده ، همه را در جهت فريفتن بندگان خدا به كار مىبرد و آنها را وادار به معصّيت نموده و بسوى خطا كارى و كفران نعمت دعوت مىكند و شيطان چون بهشت و مقام قرب الهى را بواسطهء نافرمانى از سجده براى آدم از دست داد ، لذا با بنى آدم اظهار دشمنى نمود تا آنها را از بهشت دور كند همانطور كه خودش از بهشت رانده شد . و به همين جهت آنها را به افساد و اسراف تحريك و افسار آنها را در دست مىگيرد