سفيد از جامه‌هاى تن خود ، پس سيّد اين قصيده را ، در سپاس از پىدرپى رسيدن انعام و بسيار شدن احسان او ، سرود و در آن قصيده عيد فطر آن سال را به وى تبريك گفت ، و اين قصيده را هم كاتب خليفه ابو الحسن على بن حاجب بن نعمان در محضر خليفه خواند . ( ديوان 2 - 524 ) . مرثيه‌ها مرثيه نيز همان مدح است ، با اين تفاوت كه مدح ، ذكر نيكيها و ستايش شخص زنده است ، و مرثيه ، بيان خوبيها و آثار خير شخص در گذشته است . مرثيه از امتيازات سيّد رضى است ، زيرا وى تحولى عميق در آن ايجاد كرد ، ثعالبى در اين باره مىگويد : در ميان شاعران معاصر كسى را نديده‌ام كه از او [ سيد رضى ] بهتر مرثيه بسرايد . چون در سال 383 ه قصيده‌اى در رثاى ابو منصور شيرازى [ احمد بن عبيد اللّه بن مرزبان كاتب ] سرود ، در سال 384 ه نيز قصيده‌اى در رثاى ابو اسحاق صابى سرود كه آن را در جاى خود آورده‌ام ، يك سال بيش نگذشت كه صاحب بن عباد در سال 385 ه درگذشت ، و مردم از انقراض بلغاى سه گانهء عصر ، پشت سر يكديگر در سه سال ، شگفت زده شدند ، و سيّد او را هم با قصيده‌اى مرثيه گفت كه ابيات درخشان آن را در ضمن مرثيه‌هاى صاحب خواهم آورد . « 1 » و دكتر شيخ محمد هادى امينى در باره قدرت سيّد در مرثيه گويى چنين مىنويسد : اشعار سيّد چنان در زمان خود او بلند آوازه شد كه برخى از پيشوايان ادب عربى به شرح و تفسير برخى از قصايد او پرداختند ،

--> ( 1 ) . يتيمة الدهر ، ج 3 ، ص 169 .