26 قصيده در مدح بهاء الدوله و ضياء الملة قوام الدين بن عضد الدوله امير آل بويه كه به وى نيز « شاهنشاه » مىگفتند ( 403 - 379 ه ) ، 15 قصيده در مدح الطائع باللّه خليفهء عباسى ( 381 - 363 ه ) كه با او دوستى بسيار داشت . 4 قصيده در مدح برادرش سيد مرتضى به مناسبت تولد نوزادى يا تبريك عيد و مانند آن . 3 قصيده در مدح القادر باللّه خليفهء عباسى ( 422 - 381 ه ) . 3 قصيده در مدح دايى خود ابو الحسين احمد بن الحسين الناصر . در مدح ابو نصر شاپور بن اردشير وزير ، ابو على وزير بهاء الدوله ، صاحب بن عبّاد ، فخر الدين ابو غالب بن خلف ، ابو شجاع فنا خسرو پسر قوام الدين بهاء الدوله ، نيز هر يك 2 قصيده سروده است . و در مدح كسانى مانند ابو نصر بن صالح وزير ، آل المهلب ، عميد الجيوش ابو على ابن استاد ( يا اشتاذ ) هرمز ، شرف الدوله ابو الفوارس كه پدرش را آزاد كرده با خود به بغداد برد و در سال 376 جانشين برادرش صمصام الدوله گرديد ، فخر الملك ، و چند تن يا جاى يا قوم ديگر ، نيز هر كدام يك قصيده دارد . قصيده جايگاهى است در هنر نمايى شاعر ، و در قصيدهء مدحيه ، كمال هنر نمايى شاعر به ظهور مىرسد . و چون قصايد مدحيهء سيّد از نوعى خاص است ، و با ديگر مديحه‌هاى تفاوت دارد ، هنرنمايى او را در آنها ، چند برابر مىبينيم . نويسندهء شرح حال شريف رضى در سلسله انتشارات مناهل الادب العربى مىنويسد . او در مدح شاهان و خليفگان ارزش و الا و احساس بزرگوارى خود را نگاه مىدارد ، اگر چه مشكلات سياسى گاه او را ناچار به سپاسى يا جلب خشنودى و عطف توجه كسانى مىكند ، ليكن