احترام هر دو بود ، بر انگيخت تا ميان برادران صلح بر قرار سازد » . « 1 » چون عضد الدوله ، پس از عز الدولهء بختيار ، در سال 367 ه بر بغداد تسلّط يافت ، از قدرت و نفوذ ابو احمد بيمناك گرديد ، و از طرفى او را طرفدار بختيار مىدانست ، و به طور كلى نمىخواست قدرتى جز خود در بغداد ببيند ، لذا ابو احمد طاهرى ذى المناقب ، برادرش ابو عبد اللّه بن موسى ، و محمد بن عمر علوى ، شخصيت بزرگ شيعه در كوفه ، و ابو محمد قاضى القضاة بغداد ، و ابو نصر خوانشاذ را در سال 369 ه دستگير كرد ، و پس از مصادرهء اموالشان ، آنان را به قلعهء اصطخر فرستاد و به زندان انداخت . در روزگار عباسيان ، از دورهء دوم به بعد ، چنين رسم بود كه خليفگان و اميران ، و بخصوص وزيران و مأمورين وصول ماليات ، چون مىدانستند كه مدت سلطنت و فرمانروايى آنان ديرى نمىپايد و بستگى به خواست قدرت برتر و آزمندى او دارد ، گوهرهاى گرانبها و پول خود را ، كم يا بسيار ، به شخصى مورد اطمينان و گاه ناشناس كه كمتر در مظانّ قدرتمندان و دولتمردان قرار داشت ، مىسپردند تا در دورهء عزل و روزهاى خانه نشينى ، از آن استفاده كنند ، زيرا وقتى وزيرى يا اميرى بر كنار مىشد ، همهء اموالش را هم مصادره مىكردند ، و گاه با شكنجه‌هاى وحشتناك خود او و اطرافيان و وابستگان و خويشان نزديكش ، هر چه را پنهان كرده بود از وى پس مىگرفتند . « 2 » ابن كثير دمشقى در كتاب البداية و النهاية علت دستگيرى ابو احمد حسين را چنين مىنويسد : متهم شد كه رازها را آشكار مىكند ، و عز الدوله [ بختيار ] گردنبند گرانبهايى به وى سپرده است ، نامه‌اى به خط او يافتند كه رازها را آشكار كرده است ، حسين منكر شده گفت : خط او نيست ، آن را

--> ( 1 ) . دائرة المعارف اسلامى ذيل مقالهء « آل حمدان » ، ج 1 ، ص 690 . ( 2 ) . ابو على مسكويه ، تجارب الامم ، زندگانى مقتدر .