بودن روايت دفاع كرده و مهم‌تر آن كه اين قاعده را در بارهء تمام روايات اصول معارف و مسائل توحيد تسرّى داده است . روايت اين است : هبط جبرئيل على آدم عليه السلام ، فقال : يا آدم ، إنى أمرت أن أخيّرك واحدة من ثلاث ، فاخترها و دع اثنتين . فقال له آدم عليه السلام : يا جبرئيل ، و ماالثلاث ؟ فقال : العقل و الحياء والدين . فقال آدم عليه السلام : إنّى أخترت العقل . فقال جبرييل للحياء والدين : انصرفا و دعاه . فقال : يا جبرييل ، أنّا أمرنا أن نكون مع العقل حيث كان . قال : فشأنكما ، فعرج ؛ « 1 » جبرئيل نزد آدم عليه السلام فرود آمد و گفت : اى آدم ، من مأمورم تو را به انتخاب يكى از سه چيز ، و رها ساختن دو چيز ديگر مخيّر سازم . آدم به او گفت : اى جبرييل ، آن سه چيز چيست ؟ گفت : عقل ، حيا و دين است . آدم عليه السلام گفت : من عقل را انتخاب مىكنم . جبرييل به حيا و دين گفت : برويد . آنها گفتند : اى جبرييل ، ما فرمان داريم هماره با عقل باشيم . جبرئيل گفت : پس با هم باشيد ، و به آسمان رفت . در سلسله اسناد اين روايت ، شش نفر واقع شده‌اند كه عبارتند از : على بن محمد ، سهل بن زياد ، عمرو بن عثمان ، مفضل بن صالح ، سعد بن طريف واصبغ بن نباته . از ميان اين شش تن ، على بن محمد ، عمرو بن عثمان و اصبغ بن نباته بالاتفاق ، ثقه و نقىّ الحديثند . سعد بن طريف را گرچه ابن غضايرى تضعيف كرده ، اما از نگاه ساير رجاليان صحيح است ؛ اما بقيه ضعيف‌اند . تعبير ملّاصدرا دربارهء مفضل بن صالح چنين است : ضعيف كذّاب ، يضع الحديث . با اين حال ، در پايان روايت ، چنين آورده است : هذا الحديث ، وإن كان ضعيف السند لوقوع الضعفاء مثل سهل بن زياد و مفضل بن صالح و غيرهما فى طريقه ، إلّا أن ذلك لا يقدح فى صحّة

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 10 .