قوله تعالى : رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ « 1 » الآية . و آشيخ حسن به مقدارى كه در سن از آسيد محمد كوچك‌تر بود در دنيا زيست كرد ، و در غرهء محرم سنهء 1011 در قريه جبع - به ضم جيم و فتح موحدة كه يكى از قراى جبل عامل است - وفات فرمود ، و در نزديكى تربت صاحب مدارك به خاك رفت ، و قبر هر دو بزرگوار مزارى است مشهور و فى النخبة : و ابن الشهيد صاحب المعالم * و بعد حمد قبض ذى مكارم « 2 » و نقل شده كه اين دو بزرگوار در مدت حيات خود هروقت اتفاق مىافتاد كه يكى از اين دو سبقت مىكرد به آمدن مسجد ، ديگرى مىآمد و به او اقتدا مىنمود و هركدام كه چيزى تصنيف مىكردند بر ديگرى عرضه مىداشتند و در ايام حيات خود ترك كردند زيارت حضرت امام رضا عليه السّلام را از ترس آن‌كه مبادا شاه عباس آنها را احضار كند و ملاقات ايشان نمايد « 3 » با آن‌كه شاه عباس از اعدل سلاطين شيعه شمرده شده . و شيخ على در درّ المنثور نقل كرده كه ، شيخ حسن در زهد و تقوا به مرتبهء اقصا و در ورع و عبادت به منتهى رسيده بود و قوت بيشتر از يك هفته يا ماه نگه نمىداشت تا آن‌كه با فقراء مساوى باشد ، و نقل كرده كه در سفر مكه خدمت امام زمان عليه السّلام مشرف شده « 4 » . الحسن بن سليمان بن [ محمّد بن ] خالد الحلّي « 5 » فاضل فقيه ، تلميذ الشهيد ، له مختصر بصائر الدرجات لسعد بن عبد الله الأشعرى ، و له كتاب المختصر في الرد على الّذين انكروا حضور النبى و الأئمة عليهم السّلام عند المحتضر ، و كتاب

--> ( 1 ) . الاحزاب ، آيه 23 ( 2 ) . در امل الآمل ، ج 2 ، ص 66 « حلبى » است ( 3 ) . نخبة المقال فى علم الرجال ، ص 92 و كلمه « حمد » اشاره به عمر و كلمه « ذى » اشاره است به سال فوت او ( 4 ) . انوار نعمانيه ، ج 3 ، ص 342 ( 5 ) . الدر المنثور ، ج 2 ، ص 199 - 209 ؛ اعيان الشيعه ، ج 5 ، ص 106 ؛ رياض العلماء ، ج 1 ، ص 193 ؛ روضات الجنات ، ج 2 ، ص 293 ؛ الجامع فى الرجال ، ج 1 ، ص 503 ؛ بحار الأنوار ، ج 1 ، ص 16