باب الحاء المهملة الحارث بن سعيد بن حمدان ، أبو فراس « 1 » فارس ميدان عقل و فراست ، و مبارز ميدان شجاعت و رياست ، پسر عم سلطان ناصر الدوله و سيف الدوله بن حمدان و قلادهء و شاح محامد آل حمدان . و بنى حمدون در زمان خلفاى بنى عباس امارت و رياست داشتند و ديار ربيعه و موصل در ادارهء ايشان بود . و ابو فراس در ادبيّت و فضل و كمال و شجاعت و شعر مشهور بوده و در فصاحت و بلاغت و حلاوت گفتار و عذوبت اشعار ممتاز بوده و نظيرى از براى او نبوده جز عبد الله بن المعتز بالله . و اهل صنعت و نقدهء كلام ، ابو فراس را اشعر از او گفته‌اند و متنبى شاعر تصديق داشت تقدّم او را بر خويشتن . « 2 » و صاحب بن عباد كه ابو عذرهء فن ادب و جذيل محكك شعر بوده در حقّ او فرموده : « بدأ الشّعر بملك ، و ختم بملك » يعنى امرأ القيس و أبا فراس . « 3 » و ثعالبى در مدح او گفته : « كان فرد دهره ، و شمس عصره ، أدبا و فضلا و كرما و نبلا ،

--> ( 1 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 59 ؛ روضات الجنات ، ج 3 ، ص 15 ؛ الكنى و الالقاب ، ج 1 ، ص 136 ؛ اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 307 ؛ الاعلام ، ج 2 ، ص 156 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 3 ، ص 175 ؛ تاريخ التراث ، ج 2 ، ب 4 ، ص 13 ؛ ريحانة الادب ، ج 7 ، ص 231 ؛ الذريعه ، ج 7 ، ص 114 ، ج 9 ، ص 47 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « ابو فراس » ، 712 ؛ وفيات الاعيان ، ج 2 ، ص 127 ؛ يتيمة الدهر ، ج 1 ، ص 48 - 106 ؛ المنتظم ، ج 7 ، ص 68 ؛ تهذيب ابن عساكر ، ج 3 ، ص 429 ؛ زبدة الحلب ، ج 1 ، ص 157 ؛ شذرات الذهب ، ج 3 ، ص 24 ؛ ديوان او ، ص 460 و 479 ؛ ابو فراس الحمدانى الشاعر الامير از محمد رضا مروّه چاپ بيروت ( 2 ) . يتيمة الدهر ، ج 1 ، ص 57 ( 3 ) . شذرات الذهب ، ج 2 ، ص 24 ؛ الغدير ، ج 3 ، ص 553 ؛ ابو فراس حمدانى شهريار شعر از محمد باقر پورامينى