و ايضا نقل نموده‌اند از شيخ عاليمقدار شيخ بهاء الدين محمد عاملى رحمة الله عليه كه فرمود كه به نجف اشرف رفتم و به ديدن آن بزرگوار مبادرت كردم پيش از آنكه او بديدن من بيايد داخل شدم به حجره كه بوريا فرش آن حجره بود و بعضى از كتب علمى در آن حجره نهاده بود نشستم در آن حجره و آن كتب را برداشتم و ملاحظه مىكردم ناگاه مردى آمد و سلام كرد و در پايين حجره نشست من جواب سلام او گفتم و گمان كردم كه يكى از خدمه آخوند است چون ساعتى گذشت و آخوند نيامد به خاطرم خطور كرد كه مبادا اين مرد آخوند باشد پرسيدم كه تو چه نام دارى فرمود كه بنده احمد پس من برجستم و دست او را گرفتم و با او مصافحه و معانقه كردم و معذرت مىخواستم كه چون من شما را ملاقات نكرده بودم نشناختم فرمود كه چرا معذرت مىخواهى من سلام كردم و جواب سلام مرا بر وجه احسن گفتى و فرمودى سلام عليك و رحمة اللّه و مشغول مطالعه كتاب دينى شدى و اين عمل نزد خدا اولى است . از آنكه با من صحبتهاى متعارف بدارى پس با او صحبت بسيار داشتم اخر الامر آن عاليقدر از آن موضع كه نشسته بود برخواست و ميل كرد به پايين حجره و در آنجا نشست از سبب حال پرسيدم فرمود كه به خاطرم آمد آن آيه كريمه كه حق تعالى مىفرمايد : « تلك الجنة اعدت للذين لا يريدون علوا فى الارض و لا فسادا و العاقبة للمتقين . » « 1 » يعنى اين است بهشت كه مهيّا شده است براى آنان كه نمىخواهند علو در زمين و نه فساد را و عاقبت نيكو از براى پرهيزكاران است و مىترسم كه نشستن در آنجا كه صدر مجلس اين خانه است علوّ در زمين باشد . و ايضا نقل مىنمايند كه طريقه او در ماكول و مشروب اين بوده كه در هر وقت آنچه از ممرّ حلال براى او به هم مىرسيده آن را صرف مىنموده و مىفرموده كه از جمع بين الاحاديث و روايات مختلفه چنين مفهوم و مستفاد

--> ( 1 ) . آيه به اين صورت در قرآن مجيد نيست ، بلكه در سورهء قصص آيهء 83 اين گونه آمده : « تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ . »