مراد به محبوب خدا و محبّ او ، حضرت امير است در آيهء : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ « 1 » . يعنى : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! هركس كه مرتد شود از شما و برگردد از دين ، پس باك نيست ؛ چه عن‌قريب بيارد خداى تعالى قومى را كه دوست دارد خداى ايشان را و ايشان خدا را . ذليل باشند با مؤمنين و تكبّر و تجبّر با ايشان نكنند ، بلكه مثل ايشان باشند در ميان ايشان . و عزيز و بزرگ باشند با كفار ، و جنگ كنند در راه خدا و نترسند از ملامت و سرزنش هيچ ملامت‌كننده‌اى . و اين اوصاف حسنه از فضل خداست كه به هركس خواهد مىدهد و خدا واسع الفضل و الرحمة است و بغايت دانا ( به هرچيز و مىداند كه به كه مىبايد داد ) . و مؤيّد اين ، آنكه متّصل به آيهء « ولايت » « 2 » است . و ذليل بودن حضرت و ملايمت او با مؤمنين به حدّى بود كه به « دعابه » نسبتش دادند « 3 » و عزيز بودن با كفار ، و جهاد كردن او در راه خدا ، بر نهجى است كه مذكور شد . و عدم ترس آن حضرت از ملامت‌كنندگان

--> ( 1 ) . سورهء مائده ( 5 ) : 54 . ر ك : تفسير جوامع الجامع ، ج 1 ، ص 336 ذيل همين آيه . ( 2 ) . در نسخه‌هاى خطى كتاب « آيهء تطهير » آمده كه اشتباه است . ( 3 ) . امير مؤمنان عليه السّلام خود در نهج البلاغه مىفرمايد : « عجبا لابن النابغة يزعم لأهل الشام أنّ فيّ دعابة و أنّي امرؤ تلعابة : أعافس و أمارس ! لقد قال باطلا و نطق آثما » ( صبحى صالح ، خطبهء 84 ) .