فصل يازدهم : در بيان بعضى از معجزات و خوارق عادات و قضايا و احكام صادره از امير المؤمنين عليه السّلام از حين ولادت تا هنگام رحلت به قول اكثر اشاعره و جمعى از متأخرين شيعه ، « معجزه » امرى است خارق عادت مقرون به دعواى نبوت و كرامات به دعوى مقرون نمىباشد و نزد اكثر معتزله و قدماى شيعه فرق در ميانه معجزه و كرامات نيست و خوارق عادات و معجزات و كرامات نزد معتزله مخصوص پيغمبران است و نزد متقدمين شيعه مخصوص پيغمبران و اوصيا و خلفاى ايشان است و آصف بن برخيا كه تخت بلقيس را در يك آن از شهر سبا به مجلس سليمان رسانيد . خليفهء سليمان بود و لازم نيست كه معجزات و كرامات مقارن دعوى باشد . لهذا علماى ما هر چيز را از خوارق عادات كه قبل از دعوت بلكه پيش از ولادت و بعد از وفات از پيغمبران و امامان ظاهر شد معجزه گفته‌اند و آنكه ميوهء زمستان را در تابستان و ميوهء تابستانى در زمستان نزد مريم مادر عيسى عليه السّلام حاضر مىشد معجزهء عيسى عليه السّلام بود و نجات يافتن از بعضى بليّات از قبيل معجزات نيست و هر معجزه كه اللّه تعالى به جميع پيغمبران و اوصياى سلف و خلفاى ايشان داده بود ، به پيغمبر ما و خلفاى آن حضرت - صلوات اللّه عليهم اجمعين - داده بود و بسيار معجزه و فضيلتى بود كه به حضرت سيد المرسلين و ائمه معصومين كرامت فرموده