شفاعتهم و زيارتهم . و در كشف الغمه مذكور است « 1 » كه وجه شهرت آن حضرت به زين العابدين و به زين العباد آن بود كه شبى آن حضرت در محراب خود به تهجّد مشغول بود كه شيطان به صورت اژدهائى بر او ظاهر شد كه از عبادتش برآورد ، ديد كه پروائى نكرد آمد انگشت بزرگ پاى مباركش را به دندان گرفت و الم تمام به آن حضرت رسانيد چون آن نيز باعث قطع نمازش نشد شيطان خائب و خاسر ماند و چون آن حضرت از نماز فارغ شد دانست كه شيطان بود فرمود كه « اخسأ يا ملعون ! » و شيطان را از پيش خود راند و به ورد خود مشغول شد ؛ پس آوازى شنيد كه گوينده‌اى مىگويد : « انت زين العابدين » تا سه مرتبه اين لفظ را شنيد و گوينده معلوم نشد و كسى را نديد و به اين لقب شهرت يافت . و از دلايل واضحه بر امامت آن حضرت عليه السّلام آنكه افضل خلق اللّه بود بعد از پدر بزرگوار ، هم از روى علم و هم از روى عمل ، و امامت مخصوص افضل است نه مفضول ؛ به دليل عقل و ديگر آنكه آن حضرت به امام حسين عليه السّلام اولى بود از ديگران و سزاوارتر به مقام او ؛ به سبب فضل و نص ، و كسى كه اولى باشد به امام سابق ، لايق‌تر است به جانشينى او از ديگران به موجب آيهء ذوى الارحام كه حق تعالى - جلّ ذكره - فرموده كه وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ « 2 » ؛ يعنى اقرباء و خويشان بعضى از ايشان سزاوارترند به بعضى در ميراث گرفتن يا در حكم خدا در لوح محفوظ و به موجب قضيه زكريا كه مىگفت : فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي « 3 » ؛ يعنى خدايا ! مرا ببخش از نزديك خود فرزندى كه متولى امور دين من باشد و از روى استحقاق ميراث برد امامت را از من و علم و حكمت را از

--> ( 1 ) . كشف الغمه 2 / 286 . ( 2 ) . سوره انفال ، آيه 75 ؛ احزاب آيه 6 . ( 3 ) . سوره مريم ، آيه 6 .