سوى ديگر اصل جواز است ، بنابراين آنچه كه تحريم آن ثابت شده است ، حرام و بقيه بر اصالت جواز باقى مىماند . . . مؤيد جواز غناء در مراثى امام حسين عليه السّلام آن است كه گريه و اندوه در مصيبت آن حضرت ، مطلوب و مورد رغبت است و در آن ثواب بسيارى است و غناء به گريه و اندوه بيشتر كمك مىكند و از طرف ديگر غناء در مرثيه‌ها هميشه در بلاد مسلمين از زمان بزرگان دين تا كنون متعارف بوده است بدون آنكه كسى انكار نمايد و عدم انكار آن غالبا بر جواز دلالت مىكند . مؤيد ديگر جواز غناء در مراثى آن است كه نوحه‌خوانى با غناء جايز است و گرفتن اجرت بر آن صحيح است . محقق صحيحهء ابو بصير « 1 » و روايت حنان بن سدير « 2 » و مضمره سماعه « 3 » را مؤيد جواز نوحه‌خوانى با غناء و اخذ اجرت بر آن ذكر كرده و نقد و بررسى مىكند و مىفرمايد : ظاهر اين است كه در جواز نوحه‌خوانى زن بر فرض عدم مفسده ديگر ، مثل استماع اجنبى غير محرم و يا كذب و دروغ ، خلافى نيست و مؤيد آن عمل مسلمين از زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و حضرات معصومين عليهم السّلام تا زمان حال است ( و ردعى از اين عمل صادر نشده است . ) محقق پس از اندكى بحث پيرامون جواز نياحه و نوحه‌خوانى ، باز به اصل مطلب استثناى مراثى امام حسين عليه السّلام از حكم حرمت غناء پرداخته و مىنويسد : مؤيد جواز غناء در مراثى امام حسين عليه السّلام آن است كه تحريم ، على الظاهر بر طرب اطلاق شده و به همين خاطر قيد مطرب آورده

--> ( 1 ) . وسايل الشيعه ج 12 كتاب تجارت باب 17 من ابواب ما يكتسب به حديث 7 . ( 2 ) . همان مدرك حديث 3 . ( 3 ) . همان مدرك حديث 8 .