در معتقد الاماميه مىخوانيم : « اگر تعدى كرده باشد جز به آب پاك نشود و اگر تعدى نكرده باشد به سنگ يا به كلوخ پاك گردد . » « 1 » محقق حلى در مختصر النافع آورده است : « و شستن موضع غايت با آب واجب است و حد شستن پاك شدن محل است . اگر غايط از مخرج تعدى نكرده بود بين سنگها و آب مخير است . » « 2 » در شرايع نيز همين قول را برگزيده است . « 3 » علامه حلى در تبصرة المتعلمين آورده است كه شستشوى مخرج غايت در صورت تعدى ، فقط با آب است و بدون تعدى سه سنگ پاك يا سه پارچه پاك مجزى است . « 4 » شهيد ثانى در اين خصوص مفصل‌تر وارد بحث شده و مىنويسد : شستشوى محل غايت در صورت تعدى از مخرج ، با آب واجب است ، و تعدى به آن است كه به اطراف مخرج و حواشى آن برسد ولو به اليه نرسد . و الا در صورتى كه از مخرج تعدى نكند از سه سنگ پاك خشك كه بتواند نجاست را از بين ببرد و تاكنون نيز استفاده نشده باشد و . . . مىتوان استفاده كرد . « 5 » نظر محقق اردبيلى : محقق در بحث تطهير محل غايط معتقدند كه جز در موارد تعدى فاحش نجاست به غير از مخرج غايط نيز محل با سنگ پاك مىشود . ايشان مىنويسند : دليل وجوب استنجا با آب در مورد غايط متعدى از مخرج ، گويا

--> ( 1 ) . فرهنگ معارف اسلامى ص 1203 . ( 2 ) . مختصر النافع ص 5 . ( 3 ) . شرايع الاسلام ج 1 ، ص 14 . ( 4 ) . تبصرة المتعلمين ، ص 13 . ( 5 ) . الروضة البهية فى شرح اللمعة الدمشقية ، ج 1 ، ص 83 .