ميان دارندگان مذاهب گوناگون مقرر مىدارد كه فقه مذاهب اسلامى چه سنى و چه شيعى ، براساس دليل و برهان و به‌دور از تعصب به‌فلان و به همان ، مورد مطالعه قرارگيرد . » « 1 » شيخ محمد غزالى در توضيح فتواى شلتوت ( در بارهء جواز تقليد از مذهب شيعه در مسائل فقهى مانند مذاهب اربعه ) در كتاب دفاع عن العقيدة . . . مىنويسد : « يكى از مردم عوام نزد من آمد و با حالتى بر افروخته گفت : چگونه شيخ الازهر فتواى خود را صادر كرده و شيعه را يكى از مذاهب اسلامى مانند ساير مذاهب شناخته است ؟ به‌وى گفتم : برادر ! من آنان را مىشناسم و ديده‌ام كه نماز مىگزارند و روزه مىگيرند ؛ همان‌طورى كه ما نماز مىگزاريم و روزه مىگيريم ! وى با شگفتى گفت : چه‌طور ممكن است ؟ به‌وى گفتم : بلى ! آنان مانند ما قرآن را مىخوانند و پيامبر را بزرگ مىدارند و به حج بيت‌الله الحرام مىروند . . . ! گفت : به من گفته‌اند كه آنان قرآن ديگرى دارند و به كعبه مىروند تا آن را تحقير كنند ! با نگاهى از سر دلسوزى به وى گفتم : شما معذوريد ! بعضى از ما شايعاتى دربارهء بعضى ديگر رواج مىدهد تا شخصيت او را تخريب و از جايگاه او بكاهد ؛ يعنى ما هم درست همان كارى را مىكنيم كه روسها با آمريكايىها و آمريكايىها با روسها انجام مىدهند . گويى ما ملتهايى دشمن يكديگر هستيم نه يك امت واحده » وى سپس مىگويد : بر ما - پرچمداران اسلام - است كه اوضاع را تصحيح وتوهمات را از بين ببريم و گمان مىكنم فتواى استاد شيخ

--> ( 1 ) رجوع شود به كتاب « الوحدة الاسلامية » مجموعه مقالات مجلهء « رسالة الإسلام » چاپ قاهره ، صص 20 و 23 .