فورا التيام مىيافت . پس على ( ع ) گفت : سپاس خداى را كه نه فرار نموده و نه پشت ( به دشمن ) دادم . و مقصود از آيه « سَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ » ( خداوند سپاسگزاران را پاداش خواهد داد ) على ( ع ) بود . « 1 » آيا بهاى اين زخم‌هاى پاك جز دوستى و فرمان‌پذيرى و بزرگداشت و تقديس است ؟ ! آيا اين زخم‌هاى مخلصانه در راه خدا جز اخلاص و دوستى چيز ديگرى مىطلبد ؟ ! چرا امام ( ع ) خود را اين‌گونه در معرض خطر و نابودى قرار مىدهد ؟ آيا اين كار وى براى شهوت يا ملك يا دارايى بود ؟ ! ( خير ) او از اين همه فقط يك چيز مىخواست : مىخواست كه ميليون‌ها نفر در هرزمان و مكانى در نمازها و مجالس و بر فراز مناره‌ها و منابر يك جمله را تكرار كنند : « لا إله الا اللّه محمد ( ص ) رسول اللّه » . اين آرزوى امام ( ع ) بود و سوداى ديگرى در سر نمىپروراند و در اين راه با مشركان دشمن دين و پيامبر ( ص ) جنگيد و آنان را كشت و تنها در يك نبرد شصت زخم برداشت و در راه اين سودا در محرابش جان به جان آفرين داد و به شهادت رسيد و بعد از وى فرزندانش نيز يا كشته يا مسموم گشتند و در اين راه نه دنبال پاداشى بودند و نه سپاسى جز آن‌كه خدا پرستيده شود و شعار « لا إله الا اللّه » زنده گردد . على در جهاد خود به سان پيامبر ( ص ) بود كه فرمود : « اگر خورشيد را در دست راست و ماه را در دست چپم بگذارند هيچگاه گفتن شعار لا إله الا اللّه محمد رسول اللّه را كنار نخواهم گذاشت تا آن‌كه يا آن را به تحقق رسانم يا در راه آن به قتل رسم » . « 2 » نتيجه قطعى و منطقى هرآن چه گفته شد اين است كه هركس به ولايت

--> ( 1 ) - آل عمران : 144 . نگا : مناقب آل ابى طالب : 1 / 385 و 2 / 78 ، تفسير مجمع البيان : 2 / 409 ( 2 ) - دلائل النبوه اصبهانى : 1 / 197 ، سيره ابن هشام : 2 / 101 ، تاريخ طبرى : 1 / 545 .