امام ( ع ) فرا مىگيرند و امام فقط از پيامبر ( ص ) و پيامبر نيز از خداى عز و جل دانش مىگيرد . اينك جاى آن است كه در برخى از گنجينه‌هاى نهج البلاغه درنگ و انديشه كنيم : امور مسلمانان هنگامى كه ( مردم ) آهنگ بيعت با عثمان كردند ، امام ( ع ) فرمود : « همانا مىدانيد كه سزاوارتر از ديگران به خلافت منم . به خدا سوگند - بدان‌چه كرديد - گردن مىنهم ، تا آنجا كه مسلمانان ايمن باشند و كسى را جز من ستمى نرسد . من خود اين ستم را پذيرايم و اجر چنين گذشت و فضيلتش را چشم مىدارم و به زر و زيورى كه در آن بر هم پيشى مىگيريد ، ديده نمىگمارم . » « 1 » حكومت و قدرت در نگاه امام ( ع ) به خودى خود هدف نيست بلكه دستاويزى براى برپايى حق و دادگسترى است . ازاين‌روست كه امام ( ع ) هر حاكمى را كه از هوا و هوس دورى نموده و در راستاى منافع همگان تلاش كرد و داد مظلوم از ظالم گرفت ، تاييد مىكند و از خود و حق خود چشم پوشى مىكند و ستم را تا هنگامى كه فقط بر او و نه كس ديگر روا مىشود ، بر مىتابد . اين بدان روست كه امام ( ع ) رغبتى به رقابت مردم بر سر جاه و مال نداشت و اين روش زندگانى وى چه قبل و چه بعد از خلافت بود .

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خ 74 .