اين گفتگو به روشنى نشان مىدهد كه چالش ميان قريش و على ( ع ) ، چالش ميان منافع طبقات اريستوكرات به نمايندگى عثمان با منافع گروه‌هايى است كه على ( ع ) آن‌ها را نمايندگى مىكرد . نبردى بود ميان قريش كه قدرت را در جهت حمايت از منافع و امتيازات خود مىخواست و ميان منافع مسلمانان حق‌جو و عدالت‌خواه . قريش در منش على ( ع ) هيچ نكته مبهمى نيافت كه آن را دستاويزى براى دور نمودن وى از حكومت سازد زيرا تمام ويژگىهاى على ( ع ) او را شايسته فرمانروايى بر مسلمانان مىنمود . از اين‌رو اين دشمنى ، آشكارا بارى بر زبان هشام بن مغيره و بارى بر زبان خليفه دوم جارى مىشد . هنگامى كه عمار بن ياسر مردم را به بيعت با امام ( ع ) فرا خواند ، هشام بن مغيره به وى گفت : « تو كه هستى ، ( بدان ) كه خونخواهى قريش از خويش است . » « 1 » « عمر نيز به ابن عباس گفت : گمان دارم كه به دوست تو بسى ستم روا شده است ! ابن عباس گفت : چه چيز تو را از دادستانى وى باز مىدارد ؟ عمر گفت : اين قوم او را كم سن و سال ديدند . . . ابن عباس گفت : اما هنگامى كه پيامبر ( ص ) دستور داد سوره برائت را از ابو بكر بگيرد او را كم سن و سال نيافت . عمر گفت : قريش او را دشمن دارد . ابن عباس گفت : قريش از چه ناخشنود است ؟ از خدايى كه پيامبر ( ص ) را به جنگ با آنان دستور داد يا از پيامبر ( ص ) آن دم كه به على ( ع ) دستور داد با آنان بجنگد ؟ يا از على ( ع ) كه فرمان خدا و رسول را اطاعت نمود ؟

--> ( 1 ) - الكشكول فيما جرى على آل الرسول : حيدر حسينى آملى : 168 ، مروج الذهب : 1 / 40 - 439 .