پس عمر رو به ابن عباس كرد و راه خود گرفت . » « 1 » خليفه دوم به دشمنى قريش با على ( ع ) اعتراف كرد اما به دليل اين دشمنى اشاره‌اى نكرد و اين عبد اللّه ابن عباس بود كه به صراحت به وى گفت كه دشمنى قريش با امام كه براى اسلام با آنان جنگيد دقيقا همانند دشمنى و كين آنان با پيامبر ( ص ) بود كه به فرمان خداوند با آنان به جنگ پرداخت . كين على ( ع ) به دل گرفتند از آن‌رو كه آنان را براى ( برپايى ) حق و عدالت و آسايش همگان مىخواست نه چيز ديگر ولى آنان او را براى تحقق آزمندىها و چپاول و غارت خود مىخواستند . امام در نهج البلاغه به وضوح اين امر را بيان مىكند : « لم تكن بيعتكم و إياى فلتة و ليس امرى و امركم واحدا . إنى اريدكم للّه و أنتم تريدوننى لأنفسكم أيها الناس اعينونى على انفسكم و أيم اللّه لأنصفن المظلوم من ظلمه و لأقودن الظالم بخزامته ، حتى آورده منهل الحق و إن كان كارها . » « 2 » ( بيعت شما با من امرى ناگهانى نبود و امر من و شما يكسان نيست . من شما را براى خدا مىخواهم و شما مرا براى خود مىخواهيد . اى مردم مرا بر خودتان يارى دهيد ، به خدا سوگند انصاف مظلوم از ظالم خواهم ستاند و ستمگر را با مهارش پيش خواهم آورد تا آن‌كه او را به سرچشمه حق وارد كنم حتى اگر خوش نداشته باشد ) .

--> ( 1 ) - الكشكول فيما جرى على آل الرسول حيدر حسينى آملى : 171 ، السقيفه و فدك جوهرى : 73 ، مروج الذهب : 1 / 439 - 40 ، شرح النهج : 2 / 18 و 105 چ اول مصر و : 2 / 18 افست چاپ مصر ، و : 6 / 45 و : 12 / 46 تحقيق محمد ابو الفضل ، تاريخ دمشق : 42 / 349 ، كشف الغمه : 2 / 46 ، النزاع و التخاصم فيما بين بنى امية و بنى هاشم : 101 ، الكامل ابن اثير : 3 / 63 ، تاريخ طبرى : 4 / 20 . ( 2 ) - نهج البلاغة : خ 136 .