نماز امام نماز ما بيشتر مانند يك تركيبى است كه از واژه‌ها و حركاتى چند تشكيل شده و در برپا داشتن آن جز بجا آوردن وظيفه‌اى كه دين بر گردن ما گذاشته است هيچ هدف ديگرى نداريم . پيامبر ( ص ) فرمود كه نماز را اين گونه بخوانيد سپس به ركوع و سجود رويد و ما نيز همانند فرمايش وى عمل كرديم و دستان خود را در آغاز به تكبيره الاحرام بلند نموده و در پايان با سلام بر خود و عباد اللّه الصالحين به اتمام رسانديم و اين همه نماز ماست . « 1 » چه تفاوتى ميان اين نوع نماز ما با عبادت كسى است كه خدا را با روشن‌كردن شمع مىپرستد ؟ ممكن است كسى در نمازش حضور قلب يابد اما اينكه كسى احساس كند چنان در پيشگاه خدا و در برابر اوست كه پندارى او را به چشم مىبيند و به دست مىگيرد ، ( اين حالت ) را در كسى جز ائمه اطهار ( ع ) و پيروان برگزيده آنان ، نديده‌ايم . زيرا اينان بدون هيچ مانع و واسطه‌اى ، آن‌كه را در پيشگاهش قرار گرفته‌اند ، مىشناسند . ابان ابن تغلب به امام جعفر صادق ( ع ) گفت : من على بن الحسين ( ع ) را ديده‌ام كه هنگام برخاستن براى نماز رنگ از رخش

--> ( 1 ) - طبق حديث وارد از پيامبر ( ص ) : نماز بخوانيد آنگونه كه ديديد من مىخواندم . صحيح ابن حبان : 4 / 541 ح 1658 ، السنن الكبرى بيهقى : 2 / 345 ح 3672 ، سنن الدارقطنى : 1 / 273 ح 2 ، شرح نووى بر صحيح مسلم : 4 / 96 .