صدا را جابجا مىكند و تنها پس از شكستن شدتش وارد گوش مىشود . خداوند سبحان آن را به شكل عضوى نرم ؛ و نه گوشتى سست و يا استخوانى سخت قرار داد . در واقع بدان صورتى استخوانى ، نرم و محكم بخشيد . « 1 » اهل فن معتقدند دستگاه تنفس در انسان عضلات فراوانى دارد . مهم‌ترين آنها بينى است . براى استنشاق هوا ، با وجود بينى از دهان بىنياز خواهيم بود . خداى سبحان حفره آن را به اندازه نياز تعبيه كرده است . اگر بيش از اندازه كنونى فراخ بود هواى اضافى وارد حفره مىشد و نيز اگر تنگ‌تر از معمول بود هواى كافى داخل نمىگرديد . افزون براين ، سوراخ بينى را بلند آفريد تا هوا پيش از رسيدن به مغز ، در آن نگهدارى و از شدتش كاسته شود . در غير اين صورت با شدتى كه داشت به مغز آسيب وارد كرده و آن را از حركت باز مىداشت . بدين سان به پاكى ياد مىكنيم [ خدايى را ] « كه ( چنين )

--> - شمار مىرود ؛ جثه‌اى كوچك دارد ، ولى گناهش بزرگ است . در روايتى چنين آمده : « هر روز زبان از حال ديگر اعضا مىپرسد و مىگويد : چگونه‌ايد ؟ پاسخ مىدهند : خوبيم ؛ اگر از دست تو در امان باشيم . تو را به خدا ، حال ما را رعايت كن كه پاداش و كيفرمان به كار تو وابسته است . » خصال ، صدوق ، ج 1 ، ص 6 ، باب اول ، ح 15 . در بخشى از سفارش‌هاى امام كاظم عليه السّلام به هشام بن حكم مىخوانيم : « آيا چيزى جز محصول زبان ، بينى انسان را به خاك مىمالد ؟ ! » تحف العقول ، ص 249 . ( 1 ) . گوش از نعمت‌هاى بزرگ خدا است و بايد از شنيدن بدعت ، غيبت ، ناسزا ، سخنان باطل و عيب‌هاى مردمان در امان باشد . خداوند گوش را آفريد تا كلام او و سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و اوليايش عليهم السّلام را بشنويم و دانشى را فراگيريم كه ما را به خشنودى خدا و نعمت‌هاى جاوانش برساند . ازاين رو ، استفاده نادرست از آن ، نابودى و زيانكارى است . در حديثى از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نقل شده كه فرمود : « گوش‌هايتان را از شنيدن غيبت دور نگاه داريد كه گوينده و شنونده ، هر دو در گناه شريكند . » بحار الأنوار ، ج 72 ، ص 259 ، كتاب العشرة ، باب الغيبة ، ح 53 .