محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )
480
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )
طول البكاء عيونهم لكلّ باب رغبة إلى اللّه منهم يد قارعة يسألون من لا تضيق لديه المنادح و لا يخيب عليه الرّاغبون فحاسب نفسك لنفسك فإنّ غيرها من الأنفس لها حسيب غيرك . ( 3 ) » ترجمه اگر اهل ذكر را در انديشه خود آورى و مقامات ستوده آنان و مجالس آشكارشان را بنگرى ، مىبينى كه آنان نامههاى اعمال خود را گشوده ، و براى حسابرسى آمادهاند ، كه همه را جبران كنند ، و در انديشهاند ، در كدام يك از اعمال كوچك و بزرگى كه به آنان فرمان داده شده ، كوتاهى كردهاند ، يا چه اعمالى كه از آن نهى شده بودند مرتكب گرديدهاند ، بار سنگين گناهان خويش را بر دوش نهاده و در برداشتن آن ناتوان شدند ، گريه در گلويشان شكسته و با ناله و فرياد مىگريند و با يكديگر گفتگو دارند ، در پيشگاه پروردگار خويش به پشيمانى اعتراف دارند . آنان نشانههاى هدايت و چراغهاى روشنگر تاريكىها مىباشند ، فرشتگان آنان را در ميان گرفته و آرامش بر آنها مىبارند . درهاى آسمان به رويشان گشوده و مقام ارزشمندى براى آنان آماده كردهاند ، مقامى كه خداوند با نظر رحمت به آن مىنگرد و از تلاش آنها خشنود ، و منزلت آنها را مىستايد ، دست به دعا برداشته و آمرزش الهى مىطلبند . در گرو نيازمندى فضل خدا و اسيران بزرگى اويند ، غم و اندوه طولانى دلهايشان را مجروح و گريههاى پياپى چشمهايشان را آزرده است . دست آنان به طرف تمام درهاى اميدوارى خدا دراز است ، از كسى درخواست مىكنند كه بخشش او را كاستى و درخواستكنندگان او را