خطبه 220 پرهيزكار « قد أحيا عقله و أمات نفسه حتّى دقّ جليله و لطف غليظه و برق له لامع كثير البرق فأبان له الطّريق و سلك به السّبيل و تدافعته الأبواب إلى باب السّلامة و دار الإقامة و ثبتت رجلاه بطمأنينة بدنه في قرار الأمن و الرّاحة بما استعمل قلبه و أرضى ربّه . » ترجمه پوينده راه خدا عقلش را زنده كرد و نفس خويش را كشت ، تا آنجا كه جسمش لاغر و خشونت اخلاقش به نرمى گراييد . برقى پر نور براى او درخشيد و راه را براى او روشن كرد و در راه راست او را كشاند و از درى به در ديگر برد تا به در سلامت و سراى جاودانه رساند ، كه دو پاى او در قرارگاه امن با آرامش تن ، استوار شد . اين ، پاداش آن بود كه دل را درست به‌كار گرفت ، و پروردگار خويش را راضى كرد .