خاص را شناخته و جايگاه مطلق و مقيد را مىدانند . همچنين آنها از احاديث ناسخ و منسوخ اطلاع دارند و زمان هريك را به درستى مىدانند . آنها به روايات منقول از دسته اول و دوم هيچ اعتنايى نمىكنند و روايات دسته سوم را در صورتى مىپذيرند كه راوى آن راستگو و مطمئن باشد و نيز براى اطمينان از عدم تغيير يا نسخ روايت ، همه روايات مربوطه را كاوش مىكنند تا موارد احتمالى مخالفت و تقييد را بشناسند . سخن دوسويه ( 5 ) « و قد كان يكون من رسول اللّه الكلام له وجهان فكلام خاصّ و كلام عامّ فيسمعه من لا يعرف ما عنى اللّه سبحانه به و لا ما عنى رسول اللّه فيحمله السّامع و يوجّهه على غير معرفة بمعناه و ما قصد به و ما خرج من أجله و ليس كلّ أصحاب رسول اللّه من كان يسأله و يستفهمهحتّى إن كانوا ليحبّون أن يجيء الأعرابيّ و الطّارئ فيسأله حتّى يسمعوا و كان لا يمرّ بي من ذلك شيء إلّا سألته عنه و حفظته فهذه وجوه ما عليه النّاس في اختلافهم و عللهم في رواياتهم . ( 5 ) » ترجمه گاهى سخنى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله داراى دو معنا بود ، سخنى عام ، و سخنى خاص ، كسى آن را مىشنيد كه مقصود خدا و پيامبرش را از آن كلام نمىفهميد ، پس به معناى دلخواه خود تفسير مىكرد ، و بدون آن‌كه معناى واقعى آن را بداند ، كه براى چه هدفى صادر شد و چرا چنين گفته شد ، حفظ