عثمان ، مروان بن حكم را فراخواند و به او فرمان داد تا ابو ذر را به بيابان ربذه ببرد و مردم را از همراهى يا خداحافظى با او نهى كرد . . . ولى امير مؤمنان عليه السّلام و پسرانش حسن و حسين عليهما السّلام و برادرش عقيل و پسر برادرش عبد اللّه بن جعفر و عمار ياسر او را همراهى كردند . هنگامى كه امام عليه السّلام با او وداع مىكرد گفت : ( يا أبا ذرّ إنّك غضبت للّه فارج من غضبت له ) پس از اين ابو ذر به امام عليه السّلام و كسانى كه همراه او بودند گفت : « به پدر و مادرم سوگند ! وقتى اين چهره‌ها را مىبينم رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله را به خاطر مىآورم و به‌جز شما در اين شهر نگرانى يا آرامشى ندارم . ابو ذر تنها در بيابانى خشك درگذشت و حتى كفن هم نداشت . . . اگر نبودند رهگذرانى كه او را با جامه‌اى دفن كردند ، او بدون كفن به خاك سپرده مىشد . . . اين در حالى است كه بسيارى از صحابه ثروتهاى بسيارى داشتند كه در رأس آنها عبد الرحمن بن عوف ، طلحه و زبير قرار دارند و از اعضاى شورايى بودند كه عمر آنها را معرفى كرده بود تا عثمان را براى خلافت برگزينند . چكيده سخن اين‌كه ابو ذر براى هدف و وسيله‌اى دنيوى و يا رسيدن به مقام و منصبى تلاش نمىكرد . روش ابو ذر ارزشمندترين روشى است كه در ميراث اسلامى برجا مانده و بر همه مسلمانان لازم است تا آن را بياموزند و به هر وسيله ممكن منتشر سازند . اين روش ، دليل محكمى است كه اسلام بر

--> - 1 / 55 ح 156 ؛ مسند طيالسى : ح 458 ؛ جامع الصغير : 5 / 679 ؛ كنز العمال : 4 / 228 ؛ تذكرة الحفاظ : 1 / 18 ؛ سير اعلام النبلا : 2 / 59 ؛ كاشف : 2 / 424 ، ح 6613 ؛ الاستيعاب : 4 / 1655 و 1896 ؛ الاصابه : 7 / 129 .