شرح و تفسير امام عليه السّلام در اين خطبه دعا مىكند كه خداوند بر مقام و منزلت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بيافزايد . امام عليه السّلام به خوبى مىداند كه مقام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، آن‌سان والاست كه به تصور هيچ فرشته مقرّبى و هيچ پيامبرى نمىآيد . بنابراين ، معناى اين دعا جز انجام يك عبادت و تقرب به درگاه خداوند چيز ديگرى نيست . ( اللهمّ داحى المدحوّات و داعم المسموكات ) خداوند ، زمينها را هموار ساخته تا محل زندگى آفريدگان و مايه روزى آنان گردد . خداوند آسمانها را بنابر قانون جاذبه استوار گردانيده است . ( و جابل القلوب على فطرتها : شقيّها و سعيدها ) منظور از فطرت آمادگى انسان براى خوب يا بد بودن است . « سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد و سپس پليدكارى و پرهيزگارىاش را به آن الهام كرد . » « 1 » خداوند راه خوب و بد را آشكار ساخته و اختيار انتخاب آن را به انسان عطا فرموده است : « هر كس آن را پاك گردانيد قطعا رستگار شد . » « 2 » كسى كه خوبى را بر بدى و حلال را بر حرام برگزيند ، خوشبخت گرديده است : « هر كه آلوده‌اش ساخت قطعا درباخت . » « 3 » و كسى كه بدى را بر خوب و حرام را بر حلال برگزيند ، بدبخت گرديده است . ( اجعل شرائف صلواتك ، و نوامى بركاتك على محمّد عبدك ، و رسولك ) محمد صلّى اللّه عليه و آله بنده و پيامبر خداوند است : « بگو من انسانى چون شمايم جز اين‌كه

--> ( 1 ) . وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها * فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها شمس / 91 : 7 - 8 . ( 2 ) . قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها شمس / 91 : 9 . ( 3 ) . وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها شمس / 91 : 10 .