خويش بهرمند ساخت و دل‌هايشان را در پوششى از تواضع و فروتنى و خشوع و آرامش درآورد ، درهاى آسمان را بر رويشان گشود تا خدا را به بزرگى بستايند و براى آنها نشانه‌هاى روشن قرار داد تا به توحيد او بال گشايند . سنگينىهاى گناهان هرگز آنها را در انجام وظيفه دل سرد نساخت و گذشت شب و روز آنها را به سوى مرگ سوق نداد ، تيرهاى شك و ترديد خلل در ايمانشان ايجاد نكرد و شك و گمان در پايگاه يقين آنها راه نيافت و آتش كينه در دل‌هايشان شعله‌ور نگرديد ، حيرت و سرگردانى آنها را از ايمانى كه دارند و آن‌چه از هيبت و جلال خداوندى كه در دل نهادند جدا نساخت و وسوسه‌ها در آنها راه نيافته ، تا شك و ترديد بر آنها تسلط يابد . گروهى از فرشتگان در آفرينش ابرهاى پر آب و در آفرينش كوه‌هاى عظيم و سربلند ، و خلقت ظلمت و تاريكىها نقش دارند و گروهى ديگر ، قدم‌هايشان تا ژرفاى زمين پايين رفته و چونان پرچمهاى سفيدى دل فضا را شكافته‌اند و در زير آن بادهايى است كه به نرمى حركت كرده و در مرزهاى مشخّصى نگاهش مىدارد . اشتغال به عبادت پروردگار ، فرشتگان را از ديگر كارها بازداشته و حقيقت ايمان ميان آنها و معرفت حق ، پيوند لازم ايجاد كرد ، نعمت يقين آنها را شيداى حق گردانيد كه به غير خدا هيچ علاقه‌اى ندارند . واژه‌شناسى العمارة : منطقه آباد و مسكونى . الصّفيح : آسمان . الملكوت : قدرت و سلطنت .