ناشى از وحى خداوند به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله است . واژه « امر » در « فقمت بالامر » شامل همه فضايل و مناقب امام عليه السّلام مىشود ؛ چه آنهايى كه مخصوص به او است و چه آنهايى كه با ديگران شريك است و او در رأس آنها قرار دارد . از دسته نخست مانند : پيشگامى در اسلام و خوابيدن در بستر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در شب هجرت و عقد اخوت با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و ديگر موارد خيرخواهى و فداكارى نسبت به اسلام و مسلمانان در زمان خلفا كه در همه مشكلات به او مراجعه مىكردند . از دسته دوم مانند : حضور در جنگ بدر و احد و احزاب كه معاويه و عمرو عاص در همه آنها در سپاه مشركان بودند . ( و تطلّعت حين تقبّعوا ) امام عليه السّلام دانشها و اخلاق خود را از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله گرفته است . اين منقبت تنها به ايشان اختصاص دارد و شامل هيچ مسلمان ديگرى نمىشود . در واقع شيوه و محيط و شرايط زندگى امام عليه السّلام به طور طبيعى چنين نتيجه‌اى مىدهد . پيامبر صلّى اللّه عليه و إله او را از كوچكى سرپرستى كرد و تربيت و پرورش او را به عهده گرفت و امام عليه السّلام پس از نزول وحى همچون سايه همراه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله بود و محبوبترين فرد ، نزد وى بود . پيامبر صلّى اللّه عليه و إله او را بر همه مردم بدون استثنا برترى مىداد ؛ چنان چه عايشه در پاسخ از محبوبترين فرد نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله از امام عليه السّلام نام برده بود . « 1 » پيامبر صلّى اللّه عليه و إله همه علوم و اسرار خويش را در اختيار او قرار داده بود . امام عليه السّلام در خطبه ديگرى در اين باره مىگويد : « سوگند به خدايى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله را به نبوت برانگيخت و از ميان مردمان برگزيد ! پيامبر صلّى اللّه عليه و إله جز به راستى سخن نگفت و او همه را در اختيار من گذاشت : چه كسى هلاك خواهد شد ، و چه كسى رهايى خواهد يافت ، و

--> ( 1 ) . نك : شرح خطبه 33 .