المغدى : جايگاه چهارپايان در روز . ساختار ادبى عتوّا : تمييزى است كه در معنا ، فاعل جمله است و در اصل چنين بوده است : « يزداد عتوّ الظالم » . بئس المتجر أن ترى الدنيا . . . : « المتجر » فاعل « بئس » است و جمله « أن ترى الدنيا » تأويل به مصدر مىرود و نقش مخصوص به ذم را براى « بئس » ايفا مىكند . مصدر مؤول در نقش مبتدا است و « بئس المتجر » خبر مقدم است . ممّا لك عند اللّه عوضا : عطف بر ماقبل خود است و چنين ترجمه مىشود : « أن ترى ممّا لك . . . » شرح و تفسير ( قد أصبحنا في دهر عنود و زمن كنود ) منظور از روزگار ، مردمان روزگار است ؛ زيرا زمان خود به تنهايى نه بد است و نه خوب . ( يعدّ فيه المحسن مسيئا ) تفاوت بين نيكوكار و بدكار در آن است كه نيكوكار خود را نيكو نمىشمارد و در عين حال در توان خود مىبيند كه از گناهان و آزار مردم پرهيز كند . امام عليه السّلام در حديثى ديگر به اين موضوع اشاره مىكند : « مراقب نفس خويش است و مردم از او در آسودگى هستند . » « 1 » انسان بدكار در نقطه مقابل نيكوكار ، خود را نيك مىشمارد و ديگران را بد مىپندارد . نفس او از او در آسودگى و مردم از او در عذاب هستند .

--> ( 1 ) . « فكان من نفسه في شغل و الناس منه في راحة » نهج‌البلاغه : خطبه 176 .