محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )

144

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )

شرح و تفسير ( و استأدى اللّه سبحانه الملائكة وديعته لديهم ، و عهد وصيّته إليهم ) خداوند پيش از آن كه آدم را بيافريند ، به فرشتگان گفت : « من بشرى را از گل مىآفرينم . هنگامى كه آن را نظام بخشيدم و از روح خود در آن دميدم ، براى او به سجده افتيد . » « 1 » پس فرشتگان سفارش و خواسته خدا را گوش دادند و آن را حفظ كردند . چون تمام مراحل آفرينش آدم پايان يافت ، خدا از آنان خواست كه به آن چه بر عهده دارند ، وفا كنند و خواسته‌اش را كه پيش از اين اعلان كرده بود ، اجابت كنند كه همان سجود بر آدم هنگام تكميل خلقت او بود و امام على عليه السّلام چنين از آن تعبير مىكند : ( في الإذعان بالسّجود له و الخضوع لتكريمه ) در قرآن آمده است كه خداوند فرمود : « براى آدم سجده و خضوع كنيد ؛ پس همگى سجده كردند . » « 2 » سجده بر آدم به عنوان تحيت و سلام و نه پرستش بود ؛ چه آن كه پرستيده شدن تنها سزاوار خداوند است . خداوند متعال پيش از خلقت آدم ، سجده بر او را لازم اعلان كرد و شايد حكمت اين اعلان پيش هنگام ، پرهيز از غافلگير شدن فرشتگان و دشوار نيامدن اين كار براى آنان بود . . . و يا خداوند مىخواست كه شيوه و روش خبر كردن و يا درخواست را در مورد كسانى به ما بياموزد كه انتظار چنين خبر يا درخواستى را ندارند ؛ چنان كه در داستان آفرينش آدم و جانشينى او از سوى خداوند ، چنين درخواستى انتظار نمىرفت و لذا « فرشتگان گفتند : ( پروردگارا ! ) آيا كسى را در آن قرار مىدهى كه فساد و خونريزى كند ؟ ! ما

--> ( 1 ) . إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ * فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ ص / 38 : 71 - 72 . ( 2 ) . اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا بقره / 2 : 34 .