به تو نبود ، همانندان من از مسرفان و نظاير من از خطاكاران را به سخن خودت : « اى بندگان من كه بر خود اسراف كرده‌ايد ! از رحمت خدا نااميد نباشيد كه همانا خدا همهء گناهان را مىآمرزد و او آمرزنده و مهربان است » ، وعده نمىدادى ، و نااميدان از رحمت خود را ( از نااميدى ) برحذر نمىداشتى و نمىفرمودى : « چه كسى از رحمت پروردگار نااميد مىشود ، جز گمراهان » ، سپس به رحمت خود ما را به خواندن خود تشويق نمىكردى و نمىفرمودى : « مرا بخوانيد تا اجابت كنم شما را ، همانا كسانى كه از عبادت من تكبر ورزند ، به‌زودى داخل دوزخ شوند » . اى معبود من ! ( اگر آن تعلق نبود ) هر آينه خوارى يأس مرا در بر گرفته و نااميدى از رحمت تو نصيبم شده بود . اى معبود من ! آن را كه حسن ظن به تو دارد ، وعدهء ثواب دادى ، و آن را كه سوء ظن به تو دارد ، وعدهء عقوبت دادى . خدايا ! حسن ظن به تو در آزادى من از آتش و پوشاندن لغزش‌هاى من و در گذشتن از گناهانم اشك مرا جارى ساخته است ، و فرموده‌اى و گفتار تو حق است كه در آن تخلف نيست و تغيير نكند : « روزى كه هر گروه از مردم را به امام‌شان مىخوانيم » . خدايا ! من اقرار مىكنم و گواهى مىدهم و اعتراف مىكنم و انكار نمىنمايم و در پنهان و آشكار و در بيرون و درون ، اعلام مىكنم كه