آرامى بلند كنى و انگشتان خود را بر گوش‌ها نهاده ، بر هريك از جمله‌هاى هيجده گانهء اذان وقف كنى و آنها را از جملهء بعد جدا نمايى و به طرف راست و چپ توجه نكنى و در وسط اذان سخن نگويى و [ گفتارى درباره صلوات ] هنگام بردن نام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بر او درود بفرستى . رئيس محدّثين ( صدوق ) در فقيه با سند صحيح از امام باقر عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هرگاه نام پيامبر را بردى يا كسى نزد تو در اذان يا غير اذان نام ايشان را برد ، بر آن حضرت و آل او درود بفرست « 1 » . مخفى نماند كه ظاهر اين حديث دلالت مىكند بر وجوب صلوات بر پيامبر و آل او بر هر گوينده و شنونده كه نام آن حضرت را ببرد يا بشنود . بعضى از عامّه ( اهل سنت ) صلوات را در عمر يك‌بار واجب دانسته‌اند و بعضى از آنها در هر مجلسى يك‌بار واجب دانسته‌اند و بعضى هرگاه نام آن حضرت برده شود ، صلوات را واجب دانسته‌اند ، و اين نظر شيخ صدوق است ، و صاحب كنز العرفان « 2 » با اين سخن صدوق كه : هروقت نام پيامبر برده شود ، صلوات واجب است ، موافقت كرده ، و همين قول صحيح است . و ممكن است بر وجوب صلوات بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به اين سخن خداى تعالى : لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً « 3 » استدلال شود ،

--> ( 1 ) - كتاب من لا يحضره الفقيه : 1 / 284 . ( 2 ) - مراد از صاحب كنز العرفان ، فاضل مقداد است . كنز العرفان : 1 / 140 . مؤلف . ( 3 ) - سورهء نور : 63 .