991 - آداب پرهيزكارى در اواخر كتاب « من لا يحضره الفقيه » آمده : « حسن بن محبوب » از « هيثم بن واقد » گفت : از امام صادق جعفر بن محمّد عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : كسى را كه خداوند از خوارى معصيت به عزّت پرهيزگارى رساند ، بدون بذل مال ، بىنيازيش داده است و بدون داشتن طايفه ، عزّتش داده و بدون مونس ، انسش داده است و كسى كه از خدا ترسد ، خداوند همه‌چيز را از او ترساند و آن كس كه از خداوند نترسد ، پروردگار وى را از همه‌چيز بترساند . آن كس كه بر كمترين روزى از سوى پروردگار خشنود شود ، خداوند به كمترين عمل نيك از وى خشنود گردد . آن‌كه در طلب معاش حلال شرمسارى نبرد ، سبكبار شود و عيالش نعمت يابند و آن‌كه در دنيا پرهيز پيشه كند ، خداوند در دلش حكمت به وديعه نهد و زبانش بدان باز كند و چشم وى بر عيوب دنيا و دردها و درمان‌هايش بگشايد و وى را به سلامت از دنيا به بهشت برد . « 1 » 992 - رؤياى ناخشنود در كتاب « روضه » از « كافى » به روش حسن ، از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه فرموده است : هرگاه آدمى ناخشنودى را به خواب بيند ، بايستى از آن دست كه خفته به دست ديگر خوابد و گويد : إِنَّمَا النَّجْوى مِنَ الشَّيْطانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَيْسَ بِضارِّهِمْ شَيْئاً إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ « 2 » و سپس گويد : « عذت بما عاذت به ملائكة اللّه المقرّبون و أنبياؤه المرسلون و عباده الصّالحون من شرّ ما رأيت و من شرّ الشّيطان الرّجيم » يعنى : پناه مىبرم بدان كسى كه فرشتگان مقرّب خدا و انبياى مرسل الهى و بندگان صالحش به او پناه مىبرند ، از شرّ آن‌چه [ در خواب ] ديدم و از شرّ شيطان رانده شده . « 3 » 993 - عبرت از دنياگذشتگان يكى از بزرگان در هنگام موت خويش چنين سروده است : نمضى كما مضت القبايل قبلنا * لسنا به اول من دعاه الداعي

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 410 . ( 2 ) . سورهء مجادله ، آيه 10 . ( جز اين نيست كه نجوا از شيطان است . تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند محزون كند ، ولى جز به اذن خدا ، هيچ آسيبى به آن‌ها نمىرساند . . . ) . ( 3 ) . كافى ، ج 8 ، ص 142 .