ششم : شكار كردن شكارى كه [ 1 ] متوجّه حرم مكّه باشد . فصل دوم در شروط شكار كردن بدان‌كه ده امر در شكار كردن شرط است : اوّل آنكه : سگى كه به آن شكار مىكنند مىبايد كه او ا تعليم كرده باشند به‌حيثيّتى كه هرگاه سر دهند [ برود و هرگاه منع كنند بازگردد و اگر شكار كند ] « 1 » شكار را نكشد ، پس اگر آن سگ تعليم نداشته باشد و شكار را بكشد حرام است . دوم آنكه : آن سگ شكار را نخورد [ 2 ] چه اگر خوردن عادت او باشد حلال نيست . سوم آنكه : كسى كه سگ را سر مىدهد يا آنكه تير مىاندازد يا نيزه و شمشير مىزند مىبايد كه مسلمان باشد يا در حكم مسلمان - چون طفل مميّز - خواه مرد باشد و خواه زن ، پس اگر كافر باشد يا دشمن اهل بيت يا مرتدّ يا ديوانه يا طفل غيرمميّز آن شكار حلال نيست واگرچه بسم اللَّه گفته باشد . و اگر آن‌كس جهود و ترسا باشد آيا حلال است ؟ ميانهء مجتهدين در آن خلاف است و اقرب آن است كه حلال نيست . و همچنين اگر سنّى باشد آيا حلال است يا نه ؟ در اين مسئله نيز خلاف است [ 3 ] ميانهء مجتهدين

--> [ 1 ] احوط شكار نكردن چنين شكار است . ( تويسركانى ) [ 2 ] مراعات اين شرط احوط است . ( تويسركانى ) [ 3 ] اقوى حلّيّت است در غير فرق محكوم به كفرهِم مثل ناصبى و خوارج و نحو اينها . ( تويسركانى ) ( 1 ) در بعضى از نسخه‌ها نيست . و در نسخه‌اى اين چنين است : به حيثيّتى كه هرگاه سر دهند او را بدود وهرگاه منع‌كنند بازگردد پس اگر آن سگ تعليم نداشته باشد و بكشد شكارى را حرام مىشود .