است . [ 1 ] و زمانى كه شب نوبت خوابيدن پيش او باشد نمىتواند شب خود را به ديگرى بخشيد مگر به رضاى شوهر ، و اگر ببخشد رجوع مىتواند كرد در آن پيش از تمام شدن آن شب . و جايز نيست [ 2 ] كه در عوض شب خوابيدن چيزى از شوهر بگيرد ، پس اگر چيزى گرفته باشد ردّ كند . و در شبى كه نوبت خوابيدن پيش زنى باشد به ديدن زن ديگر نمىتواند رفت مگر به‌واسطهء عيادت آن زن . و اگر تمام شب آنجا باشد براى زنِ صاحب نوبت شب ديگر قضا كند . [ 3 ] و واجب در شب خوابيدن پيش زن آن‌است كه نزديك او بخوابد ، امّا دخول كردن زن لازم نيست مگر در چهار ماه يك نوبت . و اگر در شب خوابيدن پيش زنان برايشان ظلم كند واجب است كه جهت ايشان قضا كند به‌قدر آنچه پيش ايشان نخوابيده باشد . و مخيّر است شوهر در خوابيدن شب پيش زنان به آنكه به‌خانهء ايشان رود يا ايشان را به خانهء خود طلبد . و كسىكه به‌واسطهء مانعى شب پيش زنان نتواند خوابيد - چون پاسبانان و شبگردان - روز ايشان به جاى شب ايشان است . [ 4 ] فصل دوم در بيان رنجشى كه ميان شوهر و زن بهم رسد : بدان‌كه اگر ميانه ايشان كدورتى بهم رسد ، پس اگر سركشى از طرف زن باشد - چنانچه از اطاعت مرد بيرون رفته باشد به آنكه هر گاه شوهر را ببيند روى درهم كشد يا عادت خود را نسبت به او تغيير دهد - بايد كه شوهر نصيحت او كند ، و اگر نصيحت كردن فايده ندهد در شب خوابيدن پشت خود را به جانب او كند ، و اگر آن نيز فايده نكند از او كناره جويد و در جامهء خواب ديگر بخوابد ، و اگر آن نيز فايده نكند او را

--> [ 1 ] اظهر عدم وجوب است . ( نخجوانى ) [ 2 ] عدم جواز معلوم نيست و اگر به مصالحه گرفته باشد ردّ لازم نيست . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 3 ] اين قول احوط است . ( تويسركانى ) [ 4 ] معلوم نيست . ( صدر )