لشكر در جنگ بگيرند ، چون كنيز خوش شكل و چارواى نيكو و جامهء خوب و غيرآن چنانچه در بحث جهاد مذكور شد . نوزدهم : حلال بودن روزهء وصال داشتن ، و آنچنان است كه كسى يك روز و يك شب تا سحر روزه دارد و قصد روزهء روز ديگر كند ، چه اين روزه برغير آن حضرت حرام است . بيستم : حلال بودن گرفتن نان و آب از دست گرسنگان و تشنگان ، چه غير آن حضرت را حرام است . بيست و يكم : حلال بودن مخصوص ساختن زمينها جهت چريدن چارواهاى آن‌حضرت ، چه غير او را حرام است . بيست و دوم : حلال بودن غنيمت برآن حضرت و برامّت او ، چه پيغمبران ديگر را حلال نبوده بلكه آنها را جمع كرده به آتش مىسوخته‌اند . بيست و سوم : جايز بودن سجده كردن برزمين و تيّمم كردن به خاك ، چه پيغمبران سابق را سجده كردن برغيرخاك « 1 » و عبادت كردن به غير از وضوء و غسل جايز نبوده . بيست و چهارم : برانگيخته شدن آن حضرت برتمام عالميان . [ 1 ] بيست و پنجم : باقى بودن معجزهء او - يعنى قرآن - تا قيام قيامت . بيست و ششم : گردانيدن آن حضرت را خاتم پيغمبران . بيست و هفتم : نصرت كردن آن حضرت به ترسيدن دشمنان او در جنگ از يك ماهه راه . بيست و هشتم : نگاهداشتن امّت او را از مسخ شدن و فرورفتن به زمين . بيست و نهم : مخصوص بودن آن حضرت روز قيامت به شفاعت عامّ . سيم : مخصوص بودن آن حضرت به ديدن از پشت چنانچه از پيش مىديده ، به

--> [ 1 ] خواصّ از قبيل اين مذكورات بسيار بلكه بيشمار است . ( نخجوانى ، يزدى ) ( 1 ) در بعضى نسخه‌ها : پيغمبران سابق را بر خاك سجده كردن و . . . .