فصل « 1 » [ اگر خون حيض بيرون آيد از موضع غيرمعتاد در زمان عادت حيض به شرايط و موضع معتاد مسدود شده باشد و موضع غيرمعتاد معتاد شود ، آن خون كه مىآيد خون حيض خواهد بود ، چنانچه شهيد رحمه الله در كتاب بيان آورده است « 2 » و حكايت كرده‌اند از زنى در زمان شيخ رحمه الله كه خون حيض در زمان عادت آن زن از دهان او بيرون مىآمد پس مادامىكه خون از دهان زنى چنان بيرون آيد آن زن حايض خواهد بود و احكام حيض براو جارى خواهد بود ، يعنى تا خون مىآيد نماز و روزه از آن زن ساقط است ، و وطى شوهر براو حرام است ، و بعد از انقطاع خون از دهان او پيش از غسل كردن خلاف است كه شوهر او را وطى مىتواند كرد يا نه ، چنانچه در موضع معتاد گفته خواهد شد . ] فصل مادام كه زن حيض داشته باشد طلاق دادن او صحيح نيست به‌شرطى چند كه - انشاءاللَّه تعالى - در كتاب طلاق مذكور خواهد شد ، و مجامعت با او نيز در قُبُل حرام است [ 1 ] به اجماع . امّا وقتى كه از حيض پاك شده باشد و هنوز غسل نكرده باشد در جواز مجامعت خلاف است ، بعضى از مجتهدين حرام مىدانند و بعضى مكروه [ 2 ] و احتياط [ 3 ] آن است كه قبل از غسل مجامعت نكند .

--> [ 1 ] - و احوط ترك مجامعت در دُبر است نيز . ( يزدى ) [ 2 ] قول به كراهت اقوى است . ( خراسانى ) * اقوى شدّت كراهت قبل از شستن فرج است و بعد از شستن آن كراهت وطى كمتر مىشود . ( كوهكمره‌اى ) [ 3 ] بلى ترك مجامعت قبل از غسل احوط است ، و اقوى جواز مجامعت است قبل غسل و بهتر است كه قبل از مجامعت امر كند كه زوجه فرج خود را بشويد . ( دهكردى ) * لكن اين احتياط واجب نيست . ( يزدى ) * مراعات اين احتياط لازم است . ( نخجوانى ) ( 1 ) اين فصل تا آخر در يك نسخه موجود است . ( 2 ) شهيد اوّل ، بيان : 57 .