مطلب سوم در بيان كفّاره دادن و در آن دو فصل است : فصل اوّل در اقسام كفّارات بدان‌كه‌كفّاره - سواىآنچه درمحرّمات احرام مذكورشد - بر بيست و چهار قسم است : اوّل : كفّارهء ظِهار است ، يعنى كسى با زن خود گويد كه : پشت تو همچو پشت مادر من است . بعد از آنكه اين را بگويد حاكم شرع تا سه ماه او را مهلت مىدهد ، آنگاه جبرش مىكند به طلاق دادن ، يا كفّاره دادن و دخول كردن . و كفّارهء آن اين است كه : بنده‌اى آزاد كند ، و اگر از آن عاجز باشد دو ماه پى در پى روزه دارد ، و اگر از آن عاجز آيد ، شصت مسكين را طعام دهد ، هرمسكينى را نيم من [ 1 ] گندم به وزن تبريز . دوم : كفّارهءكسىكه مؤمنى را از روى خطابكشد ، نيز مثل كفّارهء ظِهار است . و بعضى از مجتهدين [ 2 ] برآنند كه كفّارهء ظِهار واجب است [ 3 ] بر كسىكه به برائت از خدا و رسول و ائمّه سوگند خورد و خلاف كند « 1 » . و با عجز از كفّارهء ظِهار ، كفّارهء يمين بر او

--> [ 1 ] بلكه يك مدّ و احوط دو مدّ است . ( يزدى ) [ 2 ] احوط در اين دو مسأله قول بعض مجتهدين است . ( تويسركانى ) [ 3 ] محلّ اشكال است و لكن احوط است . ( نخجوانى ) ( 1 ) شيخ مفيد ، مقنعه : 558 و 559 . سلّار ، مراسم : 185 . شيخ طوسى ، نهايه 3 : 65 و 66 .